bir insanı hayatından çıkarmak

Önceden hiç yapamazdım. Bu sene o kadar çok insan çıkardım ki hayatımdan. Sanırım büyüdükçe çizgilerim sınırlarım daha da belirginleşti.
Eskisi kadar fazlaca iyi niyet gösteremiyorum. Hata, suç ve kötülük arasındaki ayrımı görmeye başlamam da büyük bir etken. Hatalarını suça çeviren ve kötülük yapanı affedemiyorum.
25 sene boyunca herkesi affedip anlayış gösterip kendimi hunharca suçladım. Öyle ya, herkes iyi ben kötüydüm... Ama artık görüyorum kendimi; hayatımdan çıkardığım insanlardan farklı olarak ben hatalar yaptım ve özür diledim. Ne suç işledim ne de kimseye kötülük yaptım. Affetme kapasitemi kendime ve kendim gibi insanlar için kullanmaya başladığımdan beri bu tarz insanları hayatımdan çıkarıyorum.
Kim bilir yolda belki daha güzel niyetli ve hata yaptığında özür dilemesini bilen birileri çıkar karşıma diye düşünerek hayatımda alan açtım kendime ve güzel niyetli insanlara.
Belki azaldım ama bitmedim. Özüme döndüm. Mutlu değilim; kolay değil insanlardan vazgeçmek ama daha huzurluyum. Fazlası herşeyin zararlı, özellikle de insanın.