veda edememek

unutamamaktır.

sana elveda demiştim. yüreğimden bir parçayı koparıp o veda kelimesinin içine eklemiştim sana bunu söylerken. bir kelimenin bu kadar zor olacağını bilmiyordum.
sen benim sevdiğimdin, kıyamadığım. herşeyimdin. canımdın. sen benim dostumdun, arkadaşımdın. en zor günlerimde bana yön verendin. bir sorunum olduğunda konuşabildiğim tek insandın. sana veda edeceğim hiç aklıma gelmezdi.
ben seni çok seviyorum hala. biliyor musun? kimse beni anlamıyor. neden seni unutamıyormuşum? ne kadar komik. ben hala seninle sabahlara kadar yaptığımız sohbetleri hatırlıyorum. yaptığımız en basit iğrenç espirileri anıyorum. seni anarken hala yüzümde gülümseme var.
herkese senden nefret ettiğimi söylüyorum ama olmuyor. senden nefret etmeyi başaramıyorum ben. yüreğimin en derin yerlerini bir tek sana gösterdim ben. şimdi nasıl sana olan sevgimi bir anda silmemi bekliyor herkes benden?
aslında kimse de umrumda değil. biliyorum ki sen şimdi çıkıp gelsen ben yine sana gülümserim.
kimse, hiçbir zaman seni bu kadar sevmemin nedenini anlayamayacak.
ben zaten "biz" olan hayallerden vazgeçtim. sadece seni merak ediyorum. seni ve o yeni sevgilini...
ona da söyleyebiliyor musun bana söylediğin gibi "seninle konuşurken rahatım" diye...
merak ediyorum ona da söyleyebiliyor musun "seni klonlayıp her yere götürmek istiyorum" diye.
evet, ben hala bu sözlerden kurtulamadım. bilmiyorum belki ben bir yalana aşık oldum. ama olsun; madem yalanın adı sensin umrumda bile değil.
ben sadece sana çok güvenmiştim. senin beni yarı yolda bırakmıyacağını düşlemiştim. ama unutmuşum hayat düşlerdeki kadar yalın ve gösterişli değildi.
lanet olsun ki ben hala seni seviyorum bütün benliğimle. çünkü hala bir gün çıkıp gelirsin diye hayallerim var benim.
iyi geceler sevgilim.