amnezi

gittikçe şiddetlenen hastalığım, beynin yüksek derecede strese sıkıntıya karşı geliştirdiği panzehir.
o kadar iğrenç bir şey ki sadece imgeler var, betimleyebildiğim anlık görüntüler ama işin aslı olayların gelişme süreci, olaylardan çıkardığım kavram, tecrübe sıfır.
her güne aynı başlıyorum hatta dahada kötü bugünüm dünden daha anlamsız dahada unutmuş şekilde geçiyor, kendimi çok çocuksu hissediyorum.
bütün bilgileri kaybolmuş hayata dair deneyimlerim yok olmuş gibi.. içten içe kötülemeye başlıyor insan kendini
sen böyle olamazsın diye, insanların yorumları, dünya, yaşananlar sadece izliyormuşum ve boşluktaymışım gibi.
kendime dair hiçbir anı yok, karakteristik özelliklerim, hobilerim yok olmuş gibi sadece boşluk var uzun ve payansız bir dünya...