cizre

2009 yılındaki sınır ötesi operasyon sırasında, aralıklarla altı ay boyunca kaldığım, adını Arapça Cezire (Ada) kelimesinden alan vatan toprağı.O zamanlar Silopi'de kalan bizler için en büyük mutluluk, küçük fırsatlar yaratıp Cizre'ye kaçmak, şehrin içinden geçen Dicle nehrine nazır çay bahçelerinden birine oturup saatlerce Dicle'yi seyretmekti. Şırnak'ın, Silopi'nin, Uludere'nin yoksulluğu o kadar içimizi acıtırdı ki, fırsatını bulsak da Cizre'ye gitsek diye can atardık. Bölgenin nispeten en gelişmiş merkeziydi çünkü. Uzakta belli belirsiz sıralanan Suriye tepeleri, dağlarında Ne Mutlu Türküm Diyene yazıları ve her sabah gün doğarken manevralarını izlemeye gittiğimiz ürkütücü tank taburuyla kazınmıştı Cizre hafızalarımıza.insan, bugünkü halini gördükçe, oturup hıçkıra hıçkıra ağlamamak için kendini zor tutuyor. Yerden yere vuranlar keşke bir kez olsun oraları görse de, öyle yargılasalar bölge insanını..