human dualism

Emile Durkheim'ın ortaya koyduğu, insanların iki türlü vicdanı oldugunu anlatan ifade. Durkheim'a göre, toplumların ve grupların ortak bir vicdanı bulunurken, bireylerde de daha kişisel ve farklı vicdan bulunmaktadır. bu ikincisi bizi biz yapan birey yapan bir vicdandır.

Toplum bizi aşmaktadır, ve bizden kendimizi aşmamızı istemektedir; insanların kendini geride bırakabilmeleri ve kendilerini aşabilmeleri için kendi doğalarından uzaklaşmaları gerekmektedir. dolayısıyla bu uzaklaşma acı dolu gerilim ve sürtüşmelere sebep olmaktadır. (Durkheim, 1914, s. 163)

“It is not without reason, therefore, that man feels himself to be double: he actually is double….In brief, this duality corresponds to the double existence that we lead concurrently; the one purely individual and rooted in our organisms, the other social and nothing but an extension of society” (Elementary Forms, [1914] 1973, p. 162).

Burada Durkheim, insanın kendisini double/çift hissettiğini ve aslında çift oldugunu öne sürmektedir. bu durum da aynı anda bu çift olma durumunu gerçekleştirmemize yani organizmamızda yerleşik olan ve tamamen şahsi olan varoluşumuzu; diğer yandan da toplumsal olup, toplumun bir uzantısından öte gidemeyen bir varoluşu tanımlamaktadır.

Bizim salt kişisel yanımız tüm istek ve arzularda bir tatminlik duygusu aramaktadır. bunun sınırı yoktur. insanların bu yönü, Durkheim ın anomie olarak adlandırdıgı bir koşula götürür.