yaz çocuk

çocuğun yazması eylemi. * *
Yaz çocuk; Hissiz parmaklarından dökülsün duygu yüklü bütün anlamlar, sözcüklerden cümlelere dönüşsün, demirden kalbinde sakladığın bütün nefretin küflerini! Jilet keskinliğindeki buz odalarındaki bütün kötülüklerini uyandır artık, vakti gelmedi mi bu güzel dünyaya kusmanın?

Çıkmalıyım artık en yüksek gökdelenlere, atlamalı ya da atlamamalı düşünceler içinde salık vermeliyim kendimi ölümün kucağına. Düşüncesizce ama hislice.

Akıtamadın ki gözlerinden şu dünyanın kirini, birikti ciğerinde her bir nefes sigaranda, vakti gelmedi mi katrana boyamanın dünyayı?

Bağıramadın ki hiç kaderine karşı, duramadın karşısında beton duvarlar gibi soğuk ve bütün iyi dileklerin yok olurken şeytan piç etti en samimi düşüncelerini! Kalabalıklar içinde yalnızlıkları oynarken.

Sevemedi şu kalbin, kaç fahişeye yataklık etti, kırmızı loş ışıklı ve zehirli kanların içinde pis kalp odaların?

Neşter ile sıyırsan yüzünü, yüzsüz olsan yine bakamazsın Tanrı’na. Arınsan Nil Nehri'nde, arşa çıksan meleklerle barınamazsın yanlarında.

Şeytan, şeytan işlemiş damarlarına.

Söyle çocuk ibadetlerin kimeydi, Kabe'n neresiydi?

(bkz: yaz kızım iki yüz kilo çimento) anımsattı.