ben babamin ogluyum

başka kimin olabilirsin ki diye düşündüren söylem.
sanırım fatih kısaparmak'ın bir şiirinde geçiyordu.
ben babamın oğluyum
tepeden tırnağa anadoluyum.

benden de
ben babamın oğluyum
padişahın sol daşşağıyım *
(bkz: ilerde bakınca utanılan entryler)
(bkz: bunu ben mi yazdım)

(bkz: ben hasan ın götüyüm)

(bkz: ben jack in sağduyusuyum)
(bkz: ben mert in hasta olan midesiyim)
(bkz: ben osman ın karışan düşünceleriyim)

( ben de kıskandım lan )

(bkz: ben babanın ruhuyum)

önce kendin sonra babanın oğlu olmak daha güzeldir. babanla zevklerin aynı olabilir, aynı takımı tutabilirsin, aynı şekilde sinirlenebilirsin, aynı şekilde espri yapabilirsin ama sadece babanın oğlu olduğun sürece, kimliğine dönüp dönüp bakarsın ve babanın doğum tarihini görürsün, aynı olamaz herşeyin, hayata bakışlar, ideolojiler, aynı olamayınca onun yaptığı senin yapamadığın şeyleri gördükçe kızarsın kendine 'ben babamın oğluyum..', 'ben babamın oğluyum' kendin olamazsın çoğu zaman, yapma! insanlar tek yaratılmadıkça güzel.