çatışma

çatışma, mücadele;

çatışma, mücadele; eski yunandan beri, hayatın, toplumun, doğanın anlaşılması ve analizi bağlamında önemli bir terimdir.
felsefenin düşünce metodolojisinin iki ana kolu idealist-metafizik, diyalektik-materyalist çatışma halinde günümüze kadar ulaşmış felsefi disiplinlerdir.
idealist anlayış çatıçma kavramını reddetmezken, anlam daraltmasına uğratmıştır. idealistler için çatışma insan ve toplumların birbirlerini engelleyici basit çıkar çatışmalarından ibarettir.
kökleri ilk çağ materyalistlerine dayanan, hegelin inşa ettiği diyalektiğe materyalist muhteva kazandıran marksçı görüş, çatışmayı oluşun, gelişme evrim ve sıçramanın merkezine oturtmuştur.
marksçılık çatışmayı çelişme kavramıyla süslemişler, anlam berraklığı sağlamıştır.
çelişme, çatışmanın yaşandığı süreçte çatışma halinde tarafların birbirleriyle olan ilişkinin ifadesidir.
marksçılar diyalektiği, nesnelerin bizatihi bağırlarında taşıdığı çelişmenin bilgisi olarak tanımlarlar.
tabiat, toplum, insan düşüncesi ve gelişimi, birbirlerini dışlayan çatışan karşıtlıkların yansımasıdır.
herşey hem kendisidir, aynı zamanda kendisini kendinden farklılaştıracak süreçtir. işte bu süreç, o şeyin bağrındaki çelişkidir çatışmadır.
basit manada değil, gelişmenin motor gücü çelişmenin gücü tükendiği noktada, çatışkıyı bağrında taşıyan varlık sönümlenir.
hayat, hareket ve ilerlemenin özü diyalektik çatışma, çelişen çatışanların birliğidir.