senden daha güzel

yaşamın kaprisleri üstümde, türlü türlü göz kırpmalar bedenime, saklı saklambaç sevişmeler tenime odaklı, dokunurken ağlayan beni susturan yine sen, umut ne güzel şey, hücrelerime ilik ilik işlemiş gözlerin, ölümü atlatabildiğim her gün bekleyişim bir ömür kadar daha artıyor, susmaya devam ediyorum haykırarak, bir ikilemden öte tek düze bekleyiş bu, olmayan sana inat bende bir sen yaratmak, korkmuyorum ağlamaktan ve düşünmekten, endişelerim bir daha kalkamayacağım derin uykum aslında, tedirgin olmam, bakamayacak olmam bir daha sana, için için kemirirken beni, bende var olan senin yokluğun, bu sefer susamıyorum, tüm güzelliklerini örten saklı bir kin bu. beklerken beslediğim adı aşk olmayan herhangi birşey. adı senden güzel, bana ait birşey bu. benden hiç gitmeyen ve bende bıraktığı büyüyü hiç bozmayan, tutulmayan ve ruhunu vermeyen birşey bu, anlamsız zaman aralıklarını geleceğe taşıyan ve kurgulayan, üşengeç bir düzenin değişmeycek olmasını varsayan, zamanın zorbalıklarına inat beni kendi benimseyen, bir aldanış, bir his, bi' korku bende zannedip kayboluşların, evet kayboluşlarında sen... bu öyle bi' şey ki sen gibi... elbet mevsim kış olucak, ben göremesemde üşüdüğünü hatırlayacaksın, seni var ettiğim günlüğümde, sende zaman geçirmiş aralıklarında bıraktığın notlarla, okuyacak, ağlayacak ve üşüyeceksin,... seni unuttuğumu zannedip dokunduğun tenler için utanacaksın kendinden, bu kadar çok severken, neden? diye soracaksın kendine, sana sığ kaldığım zamana kızacak ve beni de affetmiyeceksin, sana bi' şey söyleyim mi? kal gittiğin yerde, adını senin koyduğun o büyüye dayandığın masumuyetin yok artık, istemem artık seni, kapat gözlerini ve başka bir büyüye dal, kapat gözlerini dayanamam bana bakarken başkasını düşünmeni, beni tanımadın mı? diyeceksin elbet bilirim, evet tanıyamadım, satır aralarında gizli bir öznesin sadece, kendi fiilimi yitirmeye başlarken, onca zamanı kısa bir büyü için yok eden sen, kimse, kimsenin bi' şeyi değilmiş, acıyor musun yoksa bana, ağlıyor musun yoksa eskisi gibi, korkma sevgilim, ben acıyorum kendime, dün gece biriktirdiğim korkularımın üzerinde seni gördüm, bana gülümseyen en net yeşili, uyandım! sana benzeyen bir gece oturuşuyla, bir sigara içimlik ayakta kaldım, seni özledim, oldukça fazla be, oldukça... gözüme kaçan sigara dumanını bahane edip biraz ağladım ama biraz. sonra üstümü sıkı sıkıya örtmelerin aklıma geldi, sana sarılmam için yatakta kapladığın yer geldi, söndürmeyi beceremediğim sigara hala yanarken, kapadım hafif hafif gözlerimi, biri geldi üstümü örttü, derin derin kokumu çekti, bu hiçten bir kandırmada olsa kendimi, o sendin değil mi sevgilim, o sendin... ayrılık denen şeyin tadını biliyorum ama bunu sen öğretmedin, ölüme bir adım daha yaklaştığım her günün içine, bir umut sıkıştırmayı senden öğrendim, bilki o günü bekliyorum ruhum, bilki seni; bu hiçten bir bekleyiş olsada...
susarak sevmek senden daha güzel.