sevgilisi olan birini sevmek

Adeta bana açılmış bu başlığı görünce yazmadan edemeyeceğim.

Hikayeye nereden girmek gerek bilmiyorum ama masum kısmından başlayayım.
Öncelikle zatı şahaneleriyle tanıştığımız da ben hayatında hiç ciddi ilişkisi olmamış, karşımdaki kişiden de çok hoşlanmış ilk görüşte aşık olma gafletine düşmeye müsait biriydim. Çocuk da allahım dillere destan bir güzellikte türkiye'ye yerleşmiş yabancı biriydi. Yaşı benden 8 yaş büyüktü dolayısıyla ben saflıktan ölürken o her şeyi görmüş geçirmişti. Neyse bir buluştuk iki buluştuk falan çocuk ülke ülke gezerken hala bana yazıp ediyor tatlı tatlı flörtleşiyorduk. Derken bir gün pat diye kesildi görüşmek konuşmak. Neyse kahroldum 1.5 sene falan sadece bir kaç kez görüştüğüm biri için kahroldum. Her gün onu düşündüm, her an nerede ne yapıyor, neden beni kestirip attı diye kafayı yedim. Bu arada bu çocuğa hiç mesaj atmışlığım bile yoktu o bana yazarsa, o ararsa konuşurduk. Nasıl davranmam gerektiğini bilmediğim için böyle bir yol çizmiştim. Her neyse 1.5 yıl sonra aynı organizasyonda yer alacağımızı biliyordum ve mesaj attım. Aynı anda oradaysak görüşelim diye kararlaştırdık. Benim o gün programım 3 de onun ki 9 daydı. Haliyle benim işim bittikten sonra ondan mesaj gelmeyince eve dönmek üzere önce dehşet trafikle nişantaşına ofise oradan maslak a kardeŞimin ofisine geçtim çünkü anadolu yakasında oturuyordum ve oyalanmak istedim. Maslaktan acıbademe döndüm ve yazdı... Karaköydeymişim de hemen organizasyon alanına dönecekmişim gibi davrandım. Ne kadar acınası. Neyse. Alana geri döndüğümde saat 10 olmuştu ve onum programının çıkışına ancak yetişebilmiştim. Yanında arkadaşlarıyla geldi. Oradan organizasyonun after partysine oradan da onların evine geçtik. Saat iyice geç olmaya başlamıştı öpüşmeye başladık. Ölücek gibi hissediyordum 1.5 sene sonra onu ilk defa görmüştüm ve şimdi beni mi öpüyordu? Neyse saat çok geç olmuştu ve bütün ailem onunla olduğumu biliyordu beni almak için bekliyorlardı ve geç kalamazdım daha fazla. Bu sırada sürekli telefonumla ablamla mesajlaşıyordum. Taksiyr bırakırken erkek arkadaşınla mı konuşuyorsun olabilir çok normal söyleyebilirsin demeye başladı. Saçmalam deyip geçiştirdim. Şimdi düşününce nasıl rahat bi tip olduğunu ve onun da o sırada sevgilisi olduğunu o cümleden nasıl anlayamadığıma inanamıyorUm. Her neyse o akşamdan sonraki hafta beni aradı, ama tamamen işle alakalı bir durum içindi. Yine o hafta benim ofise toplantıya geldi. Sonra yine bir daha görüşmedik yaklaşık dört beş ay. Ben yine ölüyorum bu sefer daha kötü çünkü daha da anlam veremiyordum. Niye böyle oluyor sürekli diye. Neyse sonraları bana tekrar ara ara yazmaya başladı. Ama muhabbeti tamamen başka yönlete kaydırmaya başlamıştı ve bu sefer açık açık bana sevgilim var ama senle görüşmemiz lazım falan diyordu. Ben parçaları birleştirip biraz stalk yaptıktan sonra o kızla benle ilk buluştuğu günden beri çıkmaya başladığını anladım. Ama gönül bu köpek gibi aşıktım. Biliyordum beni deli gibi kullanmaya çalışıyordu. Belli ki sevmiyor değer vermiyor değer vermediği gibi değersizleştiriyordu. Ama ben bu dünyaya bir kere geliyorum ve yıllardır bu adama aşık bi şekilde unutmak için elimden geleni yapıyor yine de başaramıyordum. Neyse günün sonunda sevgilisine rağmen bu sanki çok normal bir durummuş, ben ona aşık değilmişim hiçbir şey hiç kimse de umrumda değilmiş gibi davranmaya başladım. içimde minnacık bir umutla belki sever diye. Kız benden güzel benden akıllı demekki diye kendime olan saygımı özgüvenimi yitirdim. Sadece onun hayatının ucunda kıyısında olabilmek uğruna. Üç ay önce ayrıldılar. Bana beni çok darlıyordu vs dedi ama adım gibi emindim benden de başka biri vardı ve kız bunu yakaladı. Yine sesimi çıkarmadım onun hayatı umrumda değilmiş gibi davrandım ama eve dönüp günlerce ağlamaya devam ettim. Ayrıldıkları için zerre sevinmemiştim. Çünkü onlar çıkarken onu kıskanmıyordum. Ama şimdi başka biriyle görüşmesi beni aldatmak gibi bir ilişkimiz bile olmasada. Şimdi daha çok kahroluyorum. Beni bazen haftalarca aramıyor. Ben onu hiç aramıyorum. Günün sonunda her allahın günü ağlayan ben oluyorum. Hani ne günahım vardı en başında herkes gibi birini sevmek istemiştim. Şimdi bir sürü günahım oldu. Tercihler benim evet ama bunları yapınca sonunda mutlu mu oldum, asla. Ne çıkarım vardı, hiç. Kendime acı çektirmekten başka. Acınası bi durumda kalmaktan başka. Demem o ki olabiliyor. Maalesef mutsuzluğa mahkum oluyorsunuz.