ben bu yazıyı eski sevgilime yazdım

Seni artık sevmiyorum. Ne gönül yaramsın, ne de aşkını beklediğim adamsın. Gözlerin kalbime işlemiyor, aklıma bile gelmiyor artık maviliği. Hele o teninin kokusu, unuttum bile. Onlarca parfümüm var onun yerine. Her gün değiştirerek sıkıyorum. Hani benim aldığım ama bana geri verdiğin o yastık varya yatağımın bir köşesinde süs niyetine duruyor. ne ona sarılarak yatıyorum, nede uyanıp uyanıp kokluyorum. kokunda kalmadı ki zaten, dedimya gelmiyor bile artık burnuma. 'Sensiz Olmaz' şarkısını benim için Müslüm Gürses söylüyor artık bana. Senin sesinde yok ki zaten. Hele o 'Kadınım' şarkısı.. Detone olmadan söyleyen milyonlarca insan varken neden senden dinleyeyim. Evinin ya da evimiz olacak o evin ışıklarının yanık ya da sönmüş olması da acıtmıyor artık içimi. kapalıysa da kapalı evde yoksun belki ama neredesin, kiminlesin merak da etmiyorum.
Islık çalamıyorum zaten. Hoş ben çalsam da sen duymazsın. Çalamıyorum diye sevimli de bulmazsın. Unutmuşsun da zaten. Ben gibi. Benim seni unuttuğum gibi aylar önce. Aynı seni sevmediğim gibi artık.
Saçlarım çok uzadı yine. Senin sevdiğin gibi. Gidip kestirebilirim ama. Nasıl olsa senin beğenmene ihtiyacım yok.
Yine senin bildiğin benim işte. Yine en sevdiği cafenin en sevdiği koltuğunda oturan benim. Ama bu sefer senin gelmeni beklemiyorum. Daha önceden de seni beklemediğim gibi..