koulrofobi 

1. palyaço korkusudur.
   #312394 (MaRTyNs, 04.06.2006 11:58)
2. her mağaza,dükkan...(artık her neyse) açılışlarında bir zorunlulukmuş gibi görev alan ve insanı zorla çeri sokmaya çalışan ya da eline bişeyler tutuşturmaya çalışan palyaçoyu görünce yolun karşısına hızla geçerken yanımda olan ve bir açıklama bekleyen arkadaşlarıma " ya bişey söyliyim mi.. hani şunları şirinlik için filan koyuyorlarya, hiç şirin mirin değil ya bunlar... hatta... hım, şey...(ses tonu ve volümü değişir burda) ya, ben hatta bunlardan korkuyorum ,ya çok korkunç bunlar, üff..(söyledim kurtuldum, oh) " şeklinde uzun uzadıya yapılan ve gereksiz algılanan bir açıklama yerine "koulrofobi var da bende.." diye bilimsel bir açıklamayla sorunu dile getirmeyi sağlayan kurtarıcı terim bir yerde...
   #3885775 (grange, 29.08.2008 02:25)
3. çocukluğumdan beri muzdarip olduğum durum. bu fobinin kökeni ben dahil birçok kişide, stephen king'in romanından uyarlanan it filmidir.
   normalde beleşe kamyon lastiği bulsam güle oynaya zulaya atacak bir potansiyele sahip olmama rağmen, sokakta renk renk, çeşit çeşit eşantiyon dağıtan palyaçolar gördüğümde yolumu değiştirmeme, koşarak uzaklaşmama sebep olur.
   (bkz: allah belanızı versin)
   #4350561 (icimdeki deniz, 12.12.2008 16:56)
4. Palyaço korkusu
   Çoğunlukla çocuklarda görülse de yetişkin insanlarda da karşılaşılan bu korku yüzün kapatılması ve insanın normalden farklı şekillere girmesinden kaynaklanıyor. Başka nedenleri ise hırsızların, saldırganların ve kötü amaçlı kişilerin yüzünü kapatmasıdır. Bu korkuya sahip olan kişiler palyaço görünce kendisini rahatısız ve tehlikede hissediyor.
   #5307755 (sinemam1986, 31.05.2009 23:45)
5. bizzat bünyemde barındırdığım korku. ama öyle durup dururken korkmadım ben hemen anlatayım:
   küçücüktüm, çocuktum. düğünlerden o zaman da nefret ederdim ama cebren ve hile ile götürülmüştüm. herkes eğleniyordu görünüşte. ama bir kişi hariç... o da ben... neyse ki salonun üst katına çocuklar eğlensin diye palyaço getirtmişlerdi. sağolsunlar. o zaman da palyaçolara karşı nötr bir insanım sonuçta. çok sevdiğimde söylenemez hani. palyaçolar bize oyunlar oynatıyordu ama isteksizdim ben. çünkü bana hiç samimi gelmemişlerdi. çocuğun biri yaramazlık adına balonları patlatmaya başlamıştı. uzun süredir de oradaki eşyalara zarar veriyordu. palyaço onu yapmaması için uyarmadı bile! çıldırmış gibiydi. çocuğa bağırdı ve üstüne yürüyüp çocuğu kaldırdığı gibi duvara yapıştırdı. çok korkuyordum. gördüklerim bir vahşetti! çocuğun ağzına ağzına vuruyordu. kanlar duvara saçılmıştı.
   
   13 sene sonra...
   
   palyoçalardan korktuğum kadar nefret de ediyordum. sokakta bana birşey uzatmaya çalıştıklarında heykelin ortasında çığlık atıp kendimi alt geçitten aşağı yuvarlamıştım. düşmüştüm, canım acımıştı. palyaço gülüyordu. onlar gerçekten de lanetliydiler...
   #5307854 (salcaliyumurta, 31.05.2009 23:57)