tevazu kibiri

en pis kibirdir. aşırı tevazu gösteren adam kendini çok beğenir, olayı tamamen şovdur. sevmem.

muhafazakar islami kesimin pop ikonlarının default olarak sahiplerdir bu özelliğe. dindar bir delikanlı, sunguroğlu gibi, genç osmanlı beyzadeleri gibi mütevazı olmalıdır inancının köklü bir güdü olarak aşılandığından mıdır yoksa daha değişik bir sosyo-kültürel açıklaması var mıdır bilemem ama engin noyan'ıydı, nihat hatipoğlu'suydu, uğur ışılak'ıydı derken, hepsinde bu iğrenç tevazu kibrini görmek beni ifrit ediyor, ikrah ettiriyor.

bir insan neden hep kendisini zavallı olarak görür. "aman efendim biz ne biliyoruz biz zavallıyız, of rezaletiz rezalet oyyy anam." gözleri hep kısmalar, ben geceleri kabeye gidiyorum arkadaş uçarak mealli yarı müstehzi gülüşler... yazarken bile ellerim titriyor lan. ben bu engin noyan'la mesela yüzyüze de konuşmuştum. aynı şeyi gerçek hayatında da sergiliyor adam. şunu farkettim "aman efendim biz cahiliz" söyleminin ardında, "olur mu abi biz senin gibi olabilsek ne bahtiyar oluruz, harika bir insansınız" övgülerini dinlemek yatıyor. itici bir şey abi bu.