Bu tanıma uydugumu varsayarak söylüyorum ki çoğu kişinin yazmış olduğu entryler temelsiz onyargidan öteye geçmiyor. Kendi adima konuşmam gerekirse bu durumun ne egoistlik ile alakası var ne de terapiye ihtiyacım olmasıyla. Bunu burada açıklığa kavusturdugumu düşünerekten,

Etrafındaki insanlara güvenini, umudunu kesmiş kişidir. ilk ve ortaokuldaki arkaslarimla gayet sıkı fıkı olmamıza rağmen nerdeyse hçbiriyle şuanda konuşmuyoruz.

Lise 11 öğrencisiyim ve şuanda sahip olduğum arkadaşlıkların hepsinin geçici ve çıkar üstüne kurulu olduğunun tamamen farkındayım. Ne kadar insanların gözünde arkadaş yoksa rahatsındir, özgürsündür algısı olsa da maalesef öyle olmuyor. Gerçekten kari kız ya da bel altı şaka dışında bir şeyleri tartışabilmeyi çok isterdim fakat gel gör ki bu söz konusu bile değil.
Bu son cümleden entel gözükmeye çalıştığım sanilabilir belki ama alakası yok.

Bazen gerçekten düşünüyorum ulan sorun bende mi diye. 11e geçtiğimi söylemiştim zaten, önceki sınıfından başka biriyle aynı sınıfa düştük. (sadece BIZIM sinif karilmisti( o ne saçma is lan)) Arkadaşım demiyorum çünkü hiçbir bağlantımız hiçbir muhabbetimiz yoktu. Yeni geldiğimiz sınıfta da kimseyi tanımıyorduk. Neyse daha yeni başlamış yıl matematikçi direk quiz yaptı ve en yüksek 2. Notu ben aldım . Sanırım bundan kaynaklı olarak insanlarda bi kalıp oluştu bu çocuk zeki diye. Ne zaman biriyle yapamadığım bir konu hakkında konuşmaya çalışsam '"Nasil olm sen zekisin" tarzi cümlelerle karşılaşip deliriyordum. Belki de bu, durumun sınıfın geneli tarafından hoş karşılaşmamasındandir diğer arkadaş hep daha çok sevildi gibime geldi. Herkes onun esprilerine güldü. Herkes benden ziyade ona bir şeyler paylaşma eğiliminde bulundu. Benim değerlendirmelerin yanlış olma ihtimali tabii ki var.

Konudan biraz değil fazlasıyla saptigimi fark ederekten söyle bir toparlıyorum. En son beden dersinde siniftan bir kız bana asosyal bir çocukluk mu geçirdiğimi sordu. Ben de evet deyip kestirip attim
Çünkü biliyorum ki eğer ona gerçekten insanların ne kadar çıkarcı olduğundan veya güvenilmez olduğundan bahsedersem. Bunu kesinlikle kendine saklamayacak ve zaten kötü olan durumum daha da kötüleşecek. Bu yüzden ne hissediyorsam kendime sakladım. Ama isterdim ki gerçekten kafa dengi insanlar bulabileyim. Mitoz bölünelsem hayatın ne kadar güzel olacağını da çoğu zaman düşünmüşümdür.

Bu ilk entry'mdi ve aklimdaki çoğu şeyi yazdım. Buraya kadar okuduysan issizliginden dolayı seni tebrik ediyorum, iyi geceler efenim.