ogullar ve rencide ruhlar 

1. şahane başlayıp, sonlarına doğru, 'fantastik-kurgusal olucam' hesabına saçmalayan kitap... yazık etmiş alper bey...
   #729786 (cryptic, 13.10.2006 00:28 ~ 00:29)
2. başlangıç olarak tatli ruyalar'ı öneririm. hani, yemekten önce mutfağa girip hazırlanan nevaleden ufak ufak tırtıklamak gibi.
   
   başta romanperverler olmak üzere, edebiyatla ilintili ve [bilhassa söylüyoru] umudunu yitirmiş kimseler alsın okusun.
   
   kurgu, karakter, mizah, üslup, hikaye... her şey var. hepsi capcanlı.
   
   5 yaşındaki bir karakterle aynı şeyleri söylüyor olabilmek, aslında, o 5 yaşındaki çocuğun ne kadar da doğruyu işaret ettiğini gösteriyor.
   
   --spoiler--
   --spoiler--
   --spoiler--
   [ayrıca, hikayenin "fantastik kurguya dönüş" gibi algılanan bölümü "boyle uyurdu zerdust", kitabın en muhteşem bölümüydü, kanaatimce. hatta alper caniguz'ün kendisi bu bölümün gereksizliğinden dem vuranlara hitaben "bu kitap bu bölüm için yazıldı" demiştir.]
   --spoiler--
   --spoiler--
   --spoiler--
   
   son olarak;
   sadece tatli ruyalar'ı okuyup bir şeyler yazmaktan imtina etmiştim. gayet de iyi etmişim.
   şimdi hep beraber;
   "biz alper caniguz'e inanıyoruz!"
   #807053 (nuh tufan, 03.11.2006 04:27)
3. alper canıgüz kitabı. adamda sanki sözlük yazarı havası var. kendini fazla kasmadan açık bir dille anlatmış her şeyi.
   
   öyle ahım şahım kelime oyunları, dilbilgisi zenginliği falan yok. ama eğlenceli, güzel bir kitap işte.. okuyun..
   
   benzeri ama daha kalitelisi için (bkz: murat menteş)
   #2388708 (karamsar kelimeler, 27.09.2007 14:54)
4. onu bunu bilmem. güzel yazar nicki olurmuş.
   #2388730 (zargana, 27.09.2007 14:59)
5. insanı zaman zaman güldüren ve tebessüm ettiren, basit bir dille yazılmış hoş okunası kitap. iki gün önce bitirdiğim kitapcık. gerçekten epey güldüm ufaklığın koca insan edasıyla yaptığı anlatımlara ve benzetmelere. bence başarılı olmuş bir kitap.
   #2758152 (galapagoslu iguana, 28.12.2007 15:37)
6. arka kapak
   
   beş yaş insanın en olgun çağıdır; sonra çürüme başlar.
   ben alper kamu, birkaç ay önce beş yaşına bastım. doğum günüm yaklaşırken vaktimin büyük kısmını pencerenin önünde, dışardaki insanları izleyerek geçiriyordum. hızlanarak, yavaşlayarak, türlü sesler çıkararak ve bir yerlere bakarak yaşayıp gidiyorlardı. bir gün onlardan biri haline geleceğimi düşünmek beni hasta ediyordu. ne yazık ki bundan kaçış yoktu. zaman acımasızdı ve ben hızla yaşıyordum.
   hayatımdaki tek iyi şey artık anaokuluna gitmek zorunda olmayışımdı. zarardan kar. uzun süre annem ile babama anaokulunun bana göre bir yer olmadığını anlatmaya çalışmıştım aslında. bütün rasyonel dayanaklarıyla. hiçbir işe yaramamıştı maalesef. illa ki uykumda kan ter içinde tepinmek, servis minibüsü kapıya geldiğinde küçük çaplı bir sinir krizi geçirmek gibi yöntemlere başvurmam gerecekti derdimi anlamaları için. kepazelik. insanı kendinden utandırıyorlardı.
   #3160579 (akustikcinayet, 19.03.2008 00:19)