1. 1.
    ben geldim yalnızlık, asla kapatmadığın kapının açıklığından süzüldüm yine.

    bir güneşi daha batırdım bugün göklerden yerlere. açmadım da odamın güneşliklerini, nasılsa batıcak güneş diye.

    ellerden nefret ediyorum artık.

    küçük bir çocuk tutmasın babasının elini, annesi okşamasın yavrusunun pamuk narinliğindeki saçlarını, insanlar dürtmesinler birbirlerini, el sıkışmasın-tokalaşmasınlar, el şakaları tedavülden kalksın, soruya yanıt vermek için el kaldırmasın artık kimse, futbol oynarken ele değen top için durmasın maç, basketbol bile kalkmalı düşününce, hanımeller diye bir kelime olmasın lügatlarda, elin oğlu kalıbı da kalksın istiyorum, en çok da insanın gözüne soka soka el ele tutuşan insanlar yok olsun istiyorum. azalarak değil, ansızın, birden bire yok olmalı hepsi. ne var yani?

    dudaklardan nefret ediyorum sonra.

    annem öpmesin artık beni, dudaklar çenenin yerine alıp bayramlaşmasın büyüklerle, dudak okumak da kalsın tabii, ne hoş olurdu dudaksız insanlar, gürültü kirliliğine ortak olmasın dudaklar, öpücük atmasın kimse dudaklarıyla, sevgilisini öpmesin sevgilisi. ben öpemiyorken üstelik.

    bal, bal koksun istemiyorum.

    en çok ona yakışır balın has kokusu. bal bile şüphe duyar sonra kendinden, yapılır mı hiç bu bala? bal diye bir şey olmasın esasında, özellikle de kokusu bal kokusu olmasın onun. çünkü benim kokum o, burnumda tüten, içime işleyen o koku, benim kokum.

    istemiyorum.

    uyumak, düşünmek, hayal etmek canımı yakıyor artık. rüyalarımın aktrisiyle sevişmek içimi ıslatıyorken, dışımı sızlatıyor ansızın. aslında uyanmak da istemiyorum da ben, bir uyuyabilsem.

    özür dilerim sözlük, karmaşama yenik düşürdüm ellerimi. kalkıcak ya eller, kurtulur diller..
    4 ... objebi