bugün

Sinirliyken söylediklerimiz gerçek hislerimiz mi yoksa öylesine aklimiza gelen saçmalıkları mi söylüyoruz. Benim fikrim gerçek hislerimizi söylediğimiz yönünde, bu konuda yazarlarin fikrini almak istiyorum.
Az önce youtube'de pisagor aforizmaları dinliyordum iyi denk geldi bu başlık.

"Öfke aptallıkla başlar ve pişmanlıkla sonuçlanır."

Bunun gibi birkaç söz söylüyor. Sinir anında söylediklerimizin doğru olup olmamasından önemlisi, öfkenin karşımızdakinden çok bize zarar vermesi, yani keskin sirkenin küpüne zarar olması.
Gergin anımızda mantıklı düşünemiyoruz bence bir anlık.
Bu yüzden o an söylediklerimiz kısmen gerçek de olsa kuruntu da olsa sonrasında “keşke o şekilde söylemeseydim.” diye düşünüyoruz.
ne ölüme ne de ölüne !..
neler neler tahmin bile edemezsiniz. gözüm dönünce kimseleri tanımam.
genellikle küfür içeriklidir.
gerçek duygulardan daha abartılıdır.
Karşı tarafın daha evvelde "zaaf" olarak bize gösterdikleri zayıf yönlerine vurgu yaparak can yakmaya çalışma esnasında düşünülen sözlerdir.

Bu sebepten ki; zaaflarinizi nefes alan her canlıya sergilemeyiniz! yoksa bunları kesip, ileride caninizi yakacak hedefe kopyalayabilirler.

Bunun da kralını yaşadık.
ben susuyorum susmak en büyük erdemdir saygılar.
(bkz: şimdi sinirden kendimi sikicem)
Olup bitenleri kaçırma

İlk öğrenen uludağ sözlük kullanıcıları olacak.