1. 1.
    Doğal çekime meydan okumaktır.

    Aslında bunu modern insan, ahlaklı insan, erdemli insan gibi tanımlamaları, etiketleri üstümüze yapıştırdığımız için yaparız.
    Her tarafımız etiketlerle dolu ancak bu etiketlerin bizi ne kadar sınırladığı üzerine pek düşünmeyiz. Belli tutumlar geliştiririz ve bu tutumlarımız bir bilişsel çelişki oluşturmasın diye de ona uygun davranışlarda bulunuruz. (bkz: leon festinger)

    Sevgili ile sevişmemek de geliştirdiğimiz ahlaklı insan tutumuna uygun davranışlarımız bütününü kapsar.

    Örneğin elini tutmak dudağından öpmek kadar yasak değildir. Ancak dudağın azıcık kenarından öpersek davranım tarzımızla çelişkiye düştüğümüzü hisseder ve hemen özür diler, yanlışlıkla olduğunu söyleriz. ( Öyle yapan biri olduğunu varsayarak konuşuyorum. )

    Sevgili ile neden sevişmediğimiz üzerine birçok argüman öne sürebiliriz. Ancak içten içe de biliriz ki inşa sevdiği kişi ile sevişemiyorsa kiminle sevişecek? Sevişmek, toplum gözünde, sevdiği kişiden uzaksa; 'kötü kadınlar'a özgü ise sevgi ile sevişmek nasıl bir arada düşünülebilir? Toplum tarafından kabul gören 'evlilik' sözleşmesi yapılmadan sevişmek neden kötüdür? 'Seni seviyorum demenin resmi hali'nden ibaret değildir o zaman evlilik.
    Sosyolojik dinamikleri olan, kapitalizmin insan ilişkileri içindeki yerini gösteren bir örgüt yapısıdır.

    Ait olmak, sahip olmak ile ilişkilidir.

    Ben sevgilisiyle sevişebilen çiftleri diğerlerinden daha özel görüyorum açıkçası. Çünkü onlar 'olmak' işini yaparken diğerleri 'sahip olmak' işini yapıyorlar.
    Yarın yokmuş gibi seven insan yarın yokmuş gibi sevişebilen insandır benim nezdimde. Maddesel olarak değil manevi olarak düşünmek, erdemli olmak, her şeyi ile sevmek bana bu geliyor.

    Sevdiği ile sevişmeyen insanlar hala 'kadın olmak, kız olmak' ayrımı yapan kişiler gibi geliyorlar.
    3 -2 ... namazinda niyazinda ayten