1. 1.
    .yol kenarında seyreden sonbahar yapraklarıyla sardım tütünü. kafamda insanlığın ilk kımıltıları hala canlı. Bir günah işleyip soyumu devam ettirmem ve geleceğin merak perdesini aralamam gerek. Oysa korkuyorum şu yanımdan geçen kurye motorlarından. Bir kadın küfürleşiyor bilmediğim bir başka kadının sesine telefondan. Göz göze gelmek istemediğim yanılsamalar omuz atıyor. içimden diyorum dokun şunun omzuna ve arkasını döndüğü zaman patlat yüzüne. Ama korkuyorum ayıplanmaktan. Dayak yemekten çekinmiyor ellerim. Kulaklarım, gözlerim ve aklım korkuyor insandan

    kulaklığı daha da bastırıyorum. Kapalı havalarda gözlük takmakta üzerime yoktur. karanlıklara sarılıyorum. Görmedim, duymadım, işitmedim insanları
    1 ... dehumanized