1. 1.
    Aslında çoğumuz aynı filmi farklı senaryolarla oynadık.. Birileri yabancıyken, gelip her şeyimiz oldu.. Onları mutlu etmek için elimizden geleni ardımıza koymadık, yüreğimizi ortaya koyduk ve hayaller inşa ettik onlar üzerine.. Çok sevdik, çok sevdiğimiz kadar hiç sevilmedik.. Bir noktadan sonra acı çekmeye de alıştırıldık, hatta bu durum hoşumuza bile gitmeye başladı, çünkü seviyorduk.. Sevmek katlanmaktı güya, başka çaremiz yokmuş gibi.. Hep iyi olacak diye bekledik, içimizdeki umut asla bitmedi.. “Ya severse sonradan..” diye çaresizce avunup durduk, sonra gittiler.. ilk başa döndük; birileri her şeyimizken, gidip yabancı oldu.. Nasıl bittiği de önemli değil, hepimiz aynı finali farklı biçimlerde, ama aynı kalp kırıklığıyla yaşadık, kiminin ki daha gürültülüydü sadece..

    Ve bütün bunlar bize tek bir şey öğretti; ip inceldiği yerden, insan incindiği yerden kopar..
    1 ... hasmet ibriktaroglu