1. 1.
    düşündüm de; hepimizde var lan bu huy! yaşam standartları eşitlenmediği ve insanlar sınıflar halinde yaşamaya devam ettikleri sürece de varolacak düşüncesindeyim.
    en basitinden bir ev sahibi ve kapıcı arasındaki sınıfsal farkı örnek vereyim.
    ev sahibinin kendini bi bok sanıp kapıcıya tepeden bakması, kapıcının kendinden aşağı gördüğü bulaşıkçıya tepeden bakması gibi...

    lan yok yok... herkes kendi sosyal statüsüne göre bir diğerini aşağılıyor. kimse kimseye insan olduğu için değer vermiyor anasını satayım. ne biçim dünya!

    -ay hayııııaaar! ben inşanlara karşı çok şevgi doluyum. fakir, jengin farketmej.önemli olan inşanlık.

    b.s.g. çay koy!

    yalan atıyorsun lan! külliyyen yalan, kuyruklu yalan, zinhar yalan...

    bir insan da asıl ehemmiyet verilen şey hiç bir zaman insani vasıfları olmadı, olmayacak da! ne acı!

    birine bir paye vermek için önce kılığına kıyafetine bakıyorsun, mahmutpaşadan mı giyiliyor, dolce&gabbana'dan mı? bu kişican etrafında popüler midir, evi, arabası, yatı, katı, diploması var mıdır? cüzdanı şişkin, ensesi kalın, bol elli bostan gönüllü müdür?
    çevresinde bir itibarı bir ismi var mıdır?

    maalesef bunlar bir insana değer biçmek için zamane insanlarının baz aldığı en önemli şeyler...
    eğer böyle olmasaydı fakirin yüzü soğuk olmazdı, eğer böyle olmasaydı her şeyini kaybetmiş insanları dostları da terk etmezdi...

    çok yazık...
    hiç dostumuz yok kendimizden başka..

    mesudiyeli mesut geldi aklıma, piyango kazandıktan sonra etrafındaki tüm insanların gerçek sevgisini yitirmişti...
    ... notre dame
  2. 2.
    (bkz: sosyal statüsüne göre insanlara değer vermek)
    ... fatal