1. 1.
    edit: başlık bana kaldı. arkadaş sildi, gitti.

    çok mantıklı bir yöntem. zira öyle bir hayat var ki dışarıda artık, ne yaşanması ne de yetişmesi mümkün. insanlar ısrarla sana, özel olduğunu, fikirlerinin çok değerli olduğunu söylüyor. aslında kimse senin ne düşündüğünü ne yaşadığını zerre önemsemiyor. herkes kendini anlatmak ve acılarını ispatlamak için türlü türlü hayatlar arıyor. dram dolu hikayeler, hüzünler, sonrasında gelen başarı hikayeleri. bir sürü bok püsür saçmalık ve samimiyetsizlik mevcut artık dışarıda.

    kendini önemli hissetmemek kadar büyük bir nimet olamaz bu zamanlarda. her şeyi bilmek, her acıyı çekmek, özel hissetmek zorundaymışsın gibi. 100 milyar insan yaşamış ölmüş. dünyada yaşam 4 milyar yıl önce başlamış ve insanlık 200 bin yıldır var. o zamandan bu zaman kim bilir kimler ne acılar çekti, kimler bizimle aynı acıları çekti. koskocaman bir evren, koskocaman bir dünya ve koskocaman insan hayatları. ve birbirinin benzeri milyonlarca hayat.

    kafanı kaldırıp bi gökyüzüne baksan. kişisel gelişim zırvalarını ve seni her dinde yüce olarak yaratan tanrıları bir kenara koysan. aslında olmadığını, koskocaman evrende sayısız çılgınlığın ve akıl almazlığın döndüğünü bilsen, yaşamının aslında puuuf kadar ufak olduğunu hissetsen. şu an yaşadığın onca şeyi dert etmeyi bırakırsın. bu müthiş bir şey.

    bunlar hep bize çok önemli olduğumuzu hissettiren sistem yüzünden. bir bok değiliz. bok bile değiliz. hiçbir şeyiz. pek yakında ölüp gideceğiz. uzay zamanda yok gibiyiz. kısacık hayatlarımızda mutlu olmak varken her şeyi dert ediyoruz.
    -1 ... yikanmak istemeyen cocuk