1. 1.
    atilla ilhan ın "elimden gelen bu ben iki kişiyim" diye başlayıp "çoğalmak neyse ne azalmak zor" ne gibi nefis bir cümleyle bitirdiği ve begüme adadığı şiir.
    5 ... sonrabirgun
  2. 2.
    Attila ilhan'ın yasak sevişme isimli şiir kitabında bulunan enfes bir şiir.

    Elimden gelen bu ben iki kişiyim
    Çoğalmak neyse ne azalmak zor
    Birisi seni her an bırakıp gittiğim
    Öbürü kan gibi tutulmuş seviyor
    Ağzındaki acı alnındaki çizgiyim
    Gözlerine kirli bir bulut getirdim
    Hiçbir sevinç aydınlığı onu silemiyor

    Elimden gelen bu ben iki kişiyim
    Birisi kapadığın kapılardan gitmiyor
    Yağmur yağmaksa o güneş açmaksa o
    Bir yerin üşüse onun sıcaklığı
    Öbürü en içten çağrını işitmiyor
    Alıp tutmaksa o basıp gitmekse o
    Bakışları kıyısız deniz uzaklığı

    Elimden gelen bu ben iki kişiyim
    ikisi birden çıkmaya uğraşıyor
    Bilmem ki hangisinden nasıl vazgeçeyim
    Birisi yeni baştan serüvene başlamış
    Öbürü silahında son mermiyi sıkıyor
    Çoğalmak neyse ne azalmak zor

    "Birisi seni her an bırakıp gittiğim
    Öbürü kan gibi tutulmuş seviyor" dizeleri insanın içindeki kararsızlığı kendiyle olan savaşı en güzel açıklayan dizelerdendir.
    8 ... kocamann
  3. 3.
    "Birisi yeni baştan serüvene başlamış
    Öbürü silahında son mermiyi sıkıyor" diyerek aşkın son celselerini ifade eden, acı sona;ayrılığa kendini hazırla dedirten atilla ilhan şiiri. böyle bir şiir size itaf edilirse ne yaparsınız bilemiyorum ben entry giriyorum.
    5 ... comedia
  4. 4.
    elimden gelen bu dendiği an, tüm duygulara tercüman olan efsanevi şiir. *
    2 ... kocamann
  5. 5.
    uzun zaman sonra rastlayıp da defalarca okumadan bırakmadığım şiirdir. güzel hissettirmez fakat güzellikten başka çok şey hissettirir.
    2 ... sertacordar
  6. 6.
    attila ilhan şiiridir.

    elimden gelen bu ben iki kişiyim
    çoğalmak neyse ne azalmak zor
    birisi seni her an bırakıp gittiğim
    öbürü kan gibi tutulmuş seviyor
    ağzındaki acı alnındaki çizgiyim
    gözlerine kirli bir bulut getirdim
    hiçbir sevinç aydınlığı onu silemiyor

    elimden gelen bu ben iki kişiyim
    birisi kapadığın kapılardan gitmiyor
    yağmur yağmaksa o güneş açmaksa o
    bir yerin üşüse onun sıcaklığı
    öbürü en içten çağrını ısıtmıyor
    hüneri ne dersen duygu kaçakçılığı
    alıp tutmaksa o basıp gitmekse o
    bakışları kıyısız bir deniz uzaklığı

    elimden gelen bu ben iki kişiyim
    ikisi birbirinden çıkmaya uğraşıyor
    bilmem ki hangisinden nasıl vazgeçeyim
    birisi yeni baştan serüvene başlamış
    öbürü silahında son mermiyi yakıyor
    çoğalmak neyse ne azalmak zor.
    1 ... hubel