1. 1.
    Ortam çok rüzgârlıydı. Bir odada 4 tane mum usul usul yanıyordu…
    4 mum yavaşça yanıyordu, ama ortalık o kadar sessizdi ki, mumların konuşmaları duyabiliyordu…

    Birinci mum,
    ”Ben BARIŞ‘ım! Ama kimse benim yanmama yardımcı olmuyor. Sanırım yakında söneceğim” dedi. Alevi hızla azaldı ve sonunda tamamen söndü.

    ikinci mum:
    ”Ben iNANÇ‘ım! Ne yazık ki artık vazgeçilmez değilim. Onun için, bundan sonra yanıp durmamın bir anlamı kalmadı.” Sözlerini tamamladığında, esen rüzgâr onu da tamamen söndürdü…

    Sırası geldiğinde üçüncü mum, hüzünlü bir sesle konuştu:
    ”Ben SEVGi‘yim ! Ama artık yanacak gücüm kalmadı. insanlar beni unuttu, değerimi hiç anlamıyorlar. En yakınlarını sevmeyi bile unuttular.”
    Sevgi de daha fazla beklemeden sönüp gitti…

    Ansızın...
    Odaya birden küçük bir çocuk girdi ve üç mumun da yanmadığını gördü.
    Üzgün ve ağlamaklı bir sesle:
    ”Neden yanmıyorsunuz? Sizin sonsuza kadar yanmanız gerekmiyor muydu?” dedi. Ardından da ağlamaya başladı…

    O zaman dördüncü mum konuşmaya başladı:
    ”Korkma, ben hala yanıyorum. Ben yandığım sürece öteki mumları da yeniden yakabiliriz, ben UMUT‘um!”

    Duyduklarıyla sevinen çocuk, gözleri mutlulukla parlayarak, UMUT mumunu aldı ve öteki mumları birer birer yaktı…

    https://www.sozcu.com.tr/...kun/dorduncu-mum-2319186/

    edit: yazar '' inanç'' mumunu '' akıl ve sevgi'' olarak değiştirmiş yazısında benim paylaştığım orjinal olanıdır.
    1 ... tierraylibertad