1. 1.
    bunu kimsenin okumasına gerek yok.
    sadece içimdekileri döküyorum..

    Turgut uyar gibi hep hüzünlü bakıyorum bugünlerde. hep üzgün. içimdekileri bir türlü anlatamıyorum.
    insanın içindekiler içini yiyormuş. gülüşü tutan sebepler elinden kopup gittiğinde geriye bir enkaz kalıyormuş.
    iş yerimde, orda burda. heryerde ne oldu sana sorularından bıktım.

    herhalde sevenlerle, her halde sevenler arasında geçiyor bu hayat. yazıyorum çünkü ağlayamıyorum öyle karı gibi. içimdekileri dökme yolum bu benim.

    çok kavga ettim dizim, dişim burnum sızladı. bir kalp sızısı etmezmiş alayının toplamı bile.
    insan ne garip canlı. hepsi başka başka dünyalarda sanki.
    bana da antartikanın en ucu düşmüş.. üşüyorum.

    ateş yakmaya ne odun, ne de talaş var, ne de önümü görmeye yarar bir kibritim.

    hep gün içinde aptalca şeylerin arkasına sığınıyorum. günler böyle geçiyor. ama ben hala geçmişte yaşıyorum.
    insanın içinden söküp atamadığı dertleri vardır ya. ben galiba bunları kaldırabilecek kadar güçlü değilim.
    ya da çok güçlüyüm ki yufka yüreğimin altında eziliyorum.

    haykırarak söylemek istediğim her ne varsa.. hepsini haykırmak istiyorum.
    ama bunu bırakın buraya bile yazamıyorum henüz.

    ben kötü bir adam değildim.
    neden pranga vurup attılar ki beni bu mapus hayatın bir köşesine?

    ağlamak rahatlatır derler, ama nasıl ağlanacağını bir türlü göstermezler.

    ben ağzıma içki sürmemiştim 24 sene. şimdi ne oldu da dertlere günübirlik çözümler arar hale geldim.
    ben, erken yaşlandım.

    tüm insanları seviyorum. ama kimse sevmek nedir, bilmiyor.
    1 ... biyrunefenim