1. 1.
    gece saat 3 suları. uyku ilaçlarımı alamadığım için yatakta dönüp duruyordum. tam uykuya dalacağım dediğim an kapının ardından fısıltılar duymaya başladım. evdeki herkesin uyuduğunu bildiğim için "onların" orada olduğunu düşündüm. korkudan titreyerek yatağımdan kalktım. ya balkona çıkıp sabaha kadar orada yatacaktım ya da korkumla yüzleşip orada hiçbir şey olmadığını kendime kanıtlayacaktım.

    kapıya doğru sessizce ilerledim. inanın korkudan ne yapacağımı bilemez bir hale gelmek üzereydim. kapıyı açıp arkasında her ne varsa onlarla yüzleşmek mantıklı bir karar mıydı bilmiyordum. ama içimden bir ses bunu yapmamı söylüyordu. bir an için cesaretimi topladım ve kapıyı açtım. kapıyı açar açmaz odamın ışığı söndü. her taraf zifiri karanlık. sesler bir anda odanın içine dolmaya başladı. arkamdan, sağımdan ve solumdan.. her yerden onların sesini duyuyordum. ellerimle yoklayarak duvarı buldum ve ona yaslanarak yere oturdum. kulaklarımı kapattım ve bildiğim duaları okumaya çalıştım. ama her ne olduysa onları okuyamıyordum. bir şey zihnimi ele geçirmiş ve iç seslerimi dahi kontrol eder hale gelmişti. nefes alamıyor, yutkunamıyor ve hareket edemiyordum. gözlerimi açtım.

    neler gördüğümü, neler yaşadığımı anlatamam. en azından buna cesaret edemem. o gün yaşadıklarımı unutmayı çok isterdim ama artık onlarla bir şekilde temasa geçmiş oldum. beni seçmişlerdi ve benim ruhuma dokunmuşlardı. ne şikayet etme hakkım vardı, ne de onlarsız bir hayata devam etme şansım.
    -1 ... bay polar
  2. 2.
    varlıklarına inanıyorum. gördüklerimi ve yaşadıklarımı asla inkar edemem. insanlar bana hayalperest ya da şizofren diyor ama ben ikisi de değilim. onların varlığından haberdarım ve onlara şahit oldum. ruhuma dokundular. tüm bunları nasıl inkar edebilirim? ben gerçek diyorsam öyledir.
    1 ... bay polar