1. 1.
    çok hassas ve üzerinde dikkatli yazılması gereken bir konu olduğunu biliyorum, çünkü tedavi sırasında insanların kullandıkları ilaçlara olan bağlılıklarının ve inançlarının azalması tedavinin olumsuz bir şekilde sonuçlanmasına ve istenmeyen etkilerin ortaya çıkmasına neden olabilir.
    bundan dolayı burada tamamen "kişisel" deneyimlerimi paylaşmak istiyorum. benim yaşadıklarımı sizler yaşayacak ya da yaşamak zorunda olacaksınız diye bir kaide yoktur. bunu asla unutmayın.
    bu arada ilaçlar duygu durumuma çok iyi geldi. öyle bir seviyeye ulaştık ki artık onları bırakma aşamasına dahi yaklaştık. bundan dolayı doktoruma ve ilaçlara minnettar hissediyorum.

    iki yıldır düzenli olarak her gün birkaç tane ilaç kullanıyorum. bunların içinde 2 antidepresan, 1 duygu durum düzenleyici, 2 antipsikotik ilaç ve 1 tane de dikkat eksikliği ilacı vardı. uzun bir süre bu 6 ilaç ile devam ettikten sonra kendi yaşantımda birtakım farklılıkla sezmeye başladım. zihnim o kadar boştu ki ne yazabiliyorum, ne okuyor ne de bir şeyleri kolayca anlayabiliyordum. bazı zamanlar sohbet ettiğim insanlardan 2-3 kez teyit almak zorunda kalıyordum. bunların yanı sıra felaket bir unutkanlık da başlamıştı. tarayıcıda yan sekmeyi açıyor ve ne yazacağımı unutuyordum ya da gelen mesajda kimin ne yazdığını birkaç kez kontrol etmem gerekiyordu.
    gel gelelim en önemli etkisi yaratıcılığım üzerinde olmuştu. daha önce dediğim gibi zihnim bomboş bir tarla gibiydi; kurumuş, terk edilmiş ve tamamen kimsesiz kalmıştı. önceleri hislerimi ve birtakım hikayeleri (iyi veya kötü) yazarken son zamanlarda yalnızca mani dönemlerinde bir şeyler karalayabilir olmuştum. kafa gerektiren işlerde ya da düşünce yazılarında ise tamamen bir umursamazlık ve boş vermişlik hakimdi.

    son zamanlarda yeni bir doktor ile ilaçları azaltma yoluna gitmeye başladık. her gün 6 ilaç kullanırken, artık sadece 2 tane hap alıyorum. bu durum her ne kadar büyük bir fayda sağlamasa da eskisine nazaran daha aktif olarak yazmaya başladığımı söyleyebilirim. ama yine de kafa gerektiren işlerde hala daha zorluk yaşıyorum. geçmişte kolaylıkla altından kalkabildiğim işler bugünlerde bana çok zor geliyor. bu konuda yeterli araştırma yapmadım ya da doktorumla konuşmadım. sebebi aslında yukarıda anlattıklarımda gizli: "içimden gelmiyor." dediğim gibi derin bir boş vermişlik ve umursamazlığın içindeyim. kafamı kullanamıyorum ve eskisi gibi yaratıcı hikayeler ya da denemeler yazamıyorum. suyu sıkılmış ve posası kalmış bir portakal gibi hissediyorum.
    ... bay polar
  2. 2.
    (bkz: atma ziya)
    -1 ... birinizdegunesolsun