1. 1.
    Sevgiliyi unuttum ..dostumu unuttum,
    emek verdiğim işleri kaybettim .. unuttum.
    Kıymet verdiklerim avuçlarımdan kayıp
    gitti .. toz oldu uçtu.
    Herkes gibi yaşadım ne fazla ne eksik.
    24 senelik hayatımda memleket memleket..
    ülke ülke gittim geldim.
    Nereleri gördün aklında neler kaldı diye sorsalar .. iki cümleden fazlasını kuramam belki .. hatırası bile kalmadı .. unutuldu.
    Ama nedense sizi hiç unutamadım, birilerinin çocuğu evladı .. kardeşi ablası olduğumu.. aile dediklerini.
    Yaptığım hataların. .işlediğim günahlarının bile sebebini yokluğunuza
    yüklüyorum, çaresiz kaldığım anlarda .. yön bulamadigim günlerde .. belki diyorum anne diye araya bileceğim birisi olsaydı
    daha iyi bir insan ola bilirdim.
    Örnek aldıklarım kapının dışında
    değil de .. kapının iç tarafında olsaydı,
    daha masum kala bilirdim.
    Ama şu dört duvarın arasında .. anne
    baba diye insanlar olmadı, bir adınız
    kaldı ezberimde.
    Demem o ki insana ölüm değil miş ağır gelen.. Insanın ailesi hayata iken
    kimsesiz kalmak miş.
    Bir kimse iken bir hiç kimse olmak miş.
    Insanı insan yapan bir kimse yapan ..
    Kendi varlığı değil sevdiklerinin varlığıymis.
    3 ... uyuyanguzel2
  2. 2.
    Olağanüstü çarpar.
    3 ... alpertunna
  3. 3.
    Hissedilmemesi imkansızdır. En taş kalpli insan bile bu yokluğu hisseder.
    1 ... fyabse
  4. 4.
    O sokaklarda ki tinercilere,
    kimsesiz sokaklarda dolanan
    suç işleyen gençlere bile kızamıyorum
    öyle susup kalıyorum.
    Kötü yola düşeni bile anlıyorum bazen.
    Ya aileleri yoktur yada babasının
    dostluğunu duyar başkalarının ama
    kendi evladına baba olamaz.
    ... uyuyanguzel2