bugün

tabi ki ara sıra hepsi hatırlayacaktır ama tahminimce beni tanıyanlar tarafından 2 gün, arkadaşlarım tarafından 4 gün, yakın arkadaşlarım tarafından 10 gün, ailem ve akrabalarım tarafından 1 ay. debelendiğimiz hayat aslında bu kadar boş...
umarım hemen. hatta beni gömdükten sonra gidin unutuncaya kadar için diye vasiyetim var. bakalım görürüz yakında.
Yaşarken ne kadar hatırlanıyoruz ki
ölünce unutulmayalım .
10 sene önce yakın bir arkadaşımı kaybetmiştim trafik kazasında. ilk 1 sene hiç aklımdan çıkmamıştı, eksikliğini çok hissetmiştim. Şimdilerde de ara-sıra aklıma gelir, rüyama da girer... Yani sevdikleriniz öldüğünde sanırım hiç unutulmuyorlar. Aynısı benim için de geçerli. Yakınlarım unutmazlar diye düşünüyorum.
Bir hafta içinde unutulurum.
Annem ve babam yıllar geçse de asla unutmaz gerisi mühim değil..
Bazıları için birkaç saniyeliğine durup “Allah rahmet eylesin” sözünü söyleyene kadar kısa bir sürede unutuluruz, bazıları içinse içeride bir sızı olarak ömür boyu kalırız, unutulmayız. iz bırakmak lazım velhasıl; gerek sözlerle, gerek vefayla, gerek fedakarlıklarla, gerekse de cefayla... Aksi hali birkaç saniyedir, gün bile değil.
2 saat bilemedin 3 saat.
"Ben hiç hatırlanmak istemem, çünkü hatırlanmam demek, ölmem demektir."

(bkz: Lord of war)
Erdem bayazıt diyor ya;

"Ölümüme en çabuk dostlarım alışacaklar
-Yaşayıp gidiyorduk yahu
Ne vardı acele edecek!
Diyecekler."

Diye. öyle işte. Anne, babamız, kardeşlerimiz dışında 3 günde unutulur gideriz, ona bile kalmaz...
sanırım 10 yıl boyunca her yıl 1 günlüğüne ölüm yıldönümümde hatırlanırım...
Bizi yaşarken unuttlar da ses etmedik ayıp olmasın diye.
Maksimum 30 40 yıl o da ailem sayesinde. Onlar da olmasa anında unutulurum herhalde..
Sanırım gömüldükten hemen sonra.

Gerçi işime gelir bu, arkamdan boş boş konuşulanacağına unutulayım daha iyi.
Hemen unutsunlar yav bari mezarda rahat yatalım.

Sadece başucuma Bi sedir çam eksinler yeterli.
Ya öldükten sonra unutsalar ne hatırlasalar ne arkadaşlar?

Basit et ve kemikten ibaretsiniz aq.

Toprağın altında olduğumuzda hatırlasalar ne olacak?
Hatırlamaları onlara acı verir. O yüzden hemen unutmalarını isterdim açıkçası. Çünkü hayat yaşayanlar için devam ediyor. Yas tutmanın bir anlamı yok..
birkaç saat içinde.
Bu başlık boğazımda düğüm düğüm oldu. Sanırım hayattaki en belirsiz şey. Hayat boyunca bissuru kişinin hayatına dokunmuş oluyoruz. Rabbim hayır kapısı açık olanlardan eylesin bizi.
Bir eseriniz varsa olumsuz olursunuz yoksa 2 güne unutulursunuz.
67 gün sonra unutulurum. 67 günde kim kimi unutmaz?
Unutulmayiz sadece yoklugumuza alışırlar. Tıpkı bizim geçmiş ölülerimize yaptigimiz gibi.
gömseler yeter açıkta kalmayalım da...
Unutulabileceğimi sanmıyorum. Ne annem unutabilir ne oğlum ne ablam ne de eşim. inşallah alışabilirler öyle bir şey olursa. Tek korkum oğlumun annesiz kalması.
yok 10 yıl amk. 3 gün sonra evdeki bir hayalet olacaksınız.
Bir hafta.
Bundan 7-8 yıl önce annemle beraber kardeşim ev ahalisine dondurma almaya giderken 1 kişi eksik almışlardı. “Ya bir şeyi unuttuk ama neyi?” Diye düşündükleri şey bana alınması gereken dondurmaydı.

Anlatabiliyor muyum?
2 günde. ailem dışında kimseyi tanımıyorum. onlar bile zor tahammül ediyor bana * zaten kimseye yakın olamadım şimdiye kadar insanlara ısınamıyorum birine açılmam çok zor. maalesef bu ülkedeki çoğu insanla yıldızım uyuşmuyor.
12 gün iki hafta civarı.
Anında.
bir hafta mezarımın yanında köyde benimle kalırlar, eve dönünce de gezmeye falan giderler, ailem dışındakilerin haberi bile olmaz.
-1 olan cevaptır. Evden gelen kokular üzerine polis çağrılır.
Çabuk unuturlar. Bir hafta sürermi bilmiyorum.