1. 1.
    paslı bir asma kilidin tuttuğu, eskisi hoşça bir ahşap kapının tek güzele yakınsayan noktası olan çürümüş ağacının kokusu. benim bu küstahlığımın elinden tutup gezdirdiğim sokaklarda bulunma özgürlüğüm.

    paslı kilidin çürümesine rağmen tutması ve benim bunu sadece bir koku olarak hatta güzel bir koku olarak bilmeme sebep olan.

    kilidin düşeceği de benim pişman olacağım allah'ımın emri en başta sonrasında benim korkaklığım ancak her düşen kilit özgürlük de demek değil midir? yoksa bunu bana söyleten de kendisi bile ölümle tatlanmış olan o güzel ağacın kokusu mudur? hangi mezarın tahtasıdır burnuma çalan?

    sen bana bakma belki delinin biriyim belkide cahilliğimden gelen laflarımdır bunlar henüz görmedim benden birinin araladığını da o kapının ondan atıp tutuyorum hatta methiyeler diziyorum kokulara, çürümeye.

    öyle küstahım ki bu dediklerim yüzünden kendimden nefret edeceğim, kilidi düşürenin ardından somut soğuğa girince.

    üzgünüm, bu aralar sadece üzgünüm.
    ... id est