bu konuda fikrin mi var? buraya entry ekle. üye ol
  1. .
    bu dünyada, bu şartlarda bence artık öyledir. (ve evet canım, dünya her zaman zor bir yerdi, ama şimdi takdir edeceğin üzere dinamikler bilmem kaç yüzyıl öncesinden çok daha başka ve zaten bundan bahsediyorum.)

    binbir sıkıntıyla boğuşan, boktan hayatlar süren insanların sürekli üreyerek çocuklarına da aynı kaderi reva görme bencilliklerini anlamıyorum. bu konuda da sorumluluğu özellikle kadına veriyorum.

    insanların çoğunun bu tarz bir düşünceye sahip olmasının mümkün olmadığını anlıyorum. onlara göre dünyaya bir çocuk getirmek üzerine (uzun uzun) düşünülmesi gereken bir konu değildir, sadece yemek yiyip su içmek gibi, olması gereken bir şeydir; üreme içgüdüsüne kapılıp gitmenin doğal bir sonucudur.

    bense özellikle hayatından hiç de memnun olmayan, maddi manevi sorunlarla boğuşan kadınların çocuk doğurmasını anlamıyorum. o çocuğa nasıl bir hayat sunabileceklerini düşündüklerini hiç düşünmüyorum. "su akar yolunu bulur" gibisinden düşünüyor olsalar ki yine hiç anlam veremiyorum. insan dünyanın kendi etrafında döndüğünü sanır ya, bu durum onun sonucudur bence.

    ben de bir kadınım, ben de çocuk doğurmak istiyorum (bu yönde bir programlanmamız var çünkü), ama bu gamsız hemcinslerim gibi olamıyorum ben.

    yeni doğacak çocuklara nasıl bir dünya bıraktık?
    gönlünüz olsun diye dünyayı siktir edelim, yaşadığım ülkedeki şartlar nedir?
    ben (bir anne aday adayı olarak) sürdüğüm hayattan yüzde yüz memnun muyum?
    hiçbir ekonomik sıkıntım yok ve o çocuğa güvenli bir gelecek hazırlayabilecek miyim?
    çocuğun babasıyla olan evliliğimiz, o çocuğun gereken sevgi dolu ortamda büyüyüp bir yetişkin olmasına yetecek süre boyunca, ve zaten olması gerektiği bizler ölene kadar devam edecek mi?

    işte bunun gibi sorular kafamı kurcalıyor, düşünmeden edemiyorum, "siktir et gitsin, ne olursa olsun" diyemiyorum, körü körüne ve temelsiz şekilde olumlu düşünemiyorum. anneliğin keyfinin, ve anneliği yaşamanın kutsallığının önüne geçecek çok daha önemli, geçtiğimiz yüzyıl boyunca ve hala dünyanın içine daha önce hiç olmadığı kadar sıçmamızdan mütevellit hem kolektif hem de bireysel sorunlarla karşı karşıya olduğumuzun farkındayım.

    bu bir seçim meselesi. ya sevgili baba adayı ile birlikte sonucunu bile düşünemeyeceğim denli karşı konulmaz ve efsunlu bir sevişmeye dalıp ortaya çıkacak olan çocuğu 9 ay boyunca göğsümü gere gere karnımda gezdiririm; ya da o çocuğu zaten bir annenin olması gerektiği gibi kendimden daha fazla düşünürüm ve bu dünyaya gelmeyi bırak, oluşmasına bile müsaade etmem.
    3 -1 ... ashtarte
kapat