eski sevgili unutulur mu

Hadi gelin odadaki fili öldürelim en başta; unutulmaz efendim. Ama nasıl?

Hani ataol behramoğlu diyor ya yaşadıklarımdan öğrediğim bir şey var şiirinde:

"Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var:
Yaşadın mı, yoğunluğuna yaşayacaksın bir şeyi
Sevgilin bitkin kalmalı öpülmekten
Sen bitkin düşmelisin koklamaktan bir çiçeği
.

Ve kederi de yaşamalısın, namusluca, bütün benliğinle
Çünkü acılar da, sevinçler gibi olgunlaştırır insanı."

Hayatımıza öylesine girip çıkan insanları unutabiliriz belki. Ufak tefek flörtler, bir iki haftalık önemsiz şeyler. Ama bir zamanlar ruhuna en yakın hissettiğin, derdini, tasanı, mutluluğunu paylaştığın bir insan öyle mi?bir kere senin sen olmanın yapı taşlarından biri de o insan. Bugünkü sevgi anlayışında bile şekillendirici bir yere sahip.
Feridun Düzağaç 'ın beni bırakma şarkısında :

"Kimse kimsenin herşeyi olamazmış
Di'li geçmişten tek yaramsın sen" diyor ya. Evet kimse hatta eşler bile birbirinin her şeyi olamıyor. Ama olmalı da değil ki zaten. Günlük, herhangi sıradan bir detayda bile "tamamlandığını" hissetmek yetiyor da artıyor. Sevgi zaten "hiçbir şeyden" resmen "yokluktan" doğuyor. "Her şeyi" isteyen kim? Bir insan nasıl unutur o tamamlanma hissini?

Bir de bunların yanında "acaba nasıl olurdu?" Dediklerimiz var. Hani sibel alaş'ın adam şarkısındaki gibi bir merak:

"Bir adam(kadın) var düşümde, tam dokunacakken uyandırıldığım
Bir adam, (kadın) sonumuzun ne olacağını hiç öğrenemediğim"

Şimdi bu yarım kalmışlığı nasıl unutacaksınız?

Unutulmaz efendim unutulmaz. Yaşadığımız kötü anılara travma diyip onları bile ömrümüz boyunca ağır birer kolye gibi taşırken mütebessim bir çehre ile hatırlayacağınız anları birlikte geçirdiğiniz insanı nasıl unutacaksınız Allah aşkına?

Kapanışı yapalım, ne diyordu attila ilhan böyle bir sevmek şiirinde?

"....ne kadınlar sevdim zaten yoktular
böyle bir sevmek görülmemiştir

hayır sanmayın ki beni unuttular
hâlâ arasıra mektupları gelir
gerçek değildiler birer umuttular
eski bir şarkı belki bir şiir"

Biliyoruz ki o kadınlar (adamlar) vardı, sevildiler ve unutulmuyorlar.