bugün

ben bu yazıyı öylesine yazdım

Korkunç hissediyorum. Hayata dair tüm kötü şeyler kalbimde birikmiş gibi.

Eniştemi kaybedeli 10 günü geçmiş. 5 senede ne kadar hazırlayabilirse o kadar hazırlamıştı herkes kendini bu sona. Yaşadım, ölümü yaşadım. En yakınımı da kaybettim en uzağımdakini de. Bir tek ben toparlanamadım hiç. Hazır edemedim kendimi buna, beynim her anıyı gözlerimi kapattıkça tekrar ve tekrar yaşattı.

Uzun bir aradan sonra yine hatırlayınca toprağın altını, toprağın üstünde yaşanılanlar inanılmaz anlamsız gelmeye başladı. 7 yaşındaki bir çocuğun babası için “toprağın altında insan nasıl nefes alır ki?” Sorusu kulağımda çınlarken duyamaz oldum hiçbir şeyi.

Ben hazır değildim sözlük. Ölüm denilen şeyi koynumda hissetmeye hazır değildim. Her gün babama, anneme, kardeşlerime, sevdiğim erkeğe sarılırken bir ölüye sarıldığımı bilmeye hazır değildim.