nietzsche nin kırbaçlanan ata sarılıp ağlaması

  1. 1.
    Friedrich Nietzsche, bir sabah, hayatını sonsuza dek değiştirecek bir olayla karşılaşacağından habersiz şehrin merkezine doğru ilerliyordu. Yolda giderken yürümediği için atını kırbaçlayan bir faytoncu gördü. Zavallı hayvan çok bitkin görünüyordu. Hiç gücü kalmamıştı. Atın hiç hali olmamasına rağmen, sahibi onu hareket ettirmek için hiç durmadan kırbaçlıyordu. Nietzsche gördüğü şey karşısında dehşete düşmüştü. Hızla oraya yaklaştı. Faytoncunun bu davranışını kınadıktan sonra, Nietzsche yere çöken ata yaklaştı, sarıldı ve ağlamaya başladı. Nietzsche ağlayarak atın kulağına bir şeyler söylüyor, insanların diğer canlılara yaşattığı zulüm, ve insanların onlara düşmanları ve kulları gibi davrandığı için tüm insanlık adına attan özür diliyordu. O günden sonra Nietzsche’nin akli dengesini kaybetti ve bir daha eskisi gibi olamadı.

    nietzsche nin kırbaçlanan ata sarılıp ağlaması
    12 -1 ... kahraman zorbey