sözlük yazarlarının söylemek istedikleri

  1. 21710.
    Kendimi uzun süredir bu kadar berbat hissetmedim.

    On dört yaşında bir kız kardeşim var ve birbirimize kelimenin tam anlamıyla aşığız. Onun tebessümündeki ufacık bir kırgınlık dahi beni yaralamaya yetiyor ve şu sıralar, çok büyük bir problemi olduğunu öğrendim. ilkokulda öğretmeninin kardeşime olan ayrıcalıklı tavırlarından ötürü kardeşim bir sosyal dışlanma yaşamıştı. Biz olayın bu kadar derin boyutlarda olduğunu bilmiyorduk, ben de o zamanlar tabiri caizse ergen sayılırdım ve kendimce farklı şeylerle boğuşuyordum.

    Karantina günlerinde bana bu konuyla ilgili açıldı ve terapi tadında bir konuşma geçti aramızda. Daha konuyu açar açmaz ağlamaya başladı , dört yıl boyunca dışlandığını söylerken sekiz yaşındaki haline dönmüştü sanki, öyle kırgındı ki.. onun o hali içime oturdu adeta, başka bir tanımı yok.

    O zamanlar kendi ergen sorunlarımda boğulup ona yeterince destek olamamış olmam beni öyle kahrediyor ki şu an.. ne denli saklamaya çalışsa da, şimdi profesyonel bir gözle baktığımda travmanın ve travmadan kurtarılmak istediğinin tüm belirtilerini gösteriyormuş fakat ben anlayamayacak kadar aptalmışım, yanında olduğumu sanmakla yetiniyormuşum.

    BanA, her gece bunu düşünüyorum, uyuyamıyorum demesi kalbimde öyle bir yara açtı ki.. bugün şans eseri eski bir videosunu buldum; ilkokul çağlarına ait.. o küçücük bedeni, incecik sesiyle katlanmak zorunda kaldığı ; taşımaya çalıştığı sorunları düşündükçe öğretmenlerinden, arkadaşlarından, ailemden ama en çok da kendimden nefret ediyorum.

    Şimdi onu seven arkadaşları olmasına rağmen halen yalnız kalacağına ve bir şekilde ileride dışlanacağına inanıyor. Tüm bu berbat düşüncelerden kurtulması için profesyonel bir yardım eşliğinde elimden geleni yapacağım elbette fakat o zamanlar onu yalnız bıraktığım düşüncesi beni kahrediyor, günlerdir uyuyamıyorum ve sürekli ağlıyorum.

    Sanırım ilk kez ne yapacağımı bilmiyorum. Bu şefkat yorgunluğundan kurtulamıyorum ve onun iyi olduğundan emin olana dek de bu şekilde hissedeceğimi biliyorum.

    içimdeki ilkel nefretin bu denli tutuştuğunu anımsamıyorum hiç. Kardeşimin yaşadıklarını görmeme engel olan her şeyi, herkesi paramparça etmek istiyorum. Acı çekerek ölselerdi şayet ancak duyduğum suçluluk duygusu kadar bir acı hissetmeye yaklaşırlardı sanırım. O zamanlar olduğum insanı paramparça etmek istiyorum.

    Çaresizlik, bilhassa canınızdan çok sevdiğiniz insanların acılarına karşı hissedilen çaresizlik kadar öldürücü, kahredici bir duygu yokmuş.
    7 -1 ... elisabethvogler

Alakalı Başlıklar

Devamını Görüntüle