annesi kanseri yendiği gün lösemi olan rabia

  1. 1.
    bugün sosyal içerik platformlarından birinde dolaşırken okurken içimin cız ettiği bir yazıya denk geldim. hayatının baharında 22 yaşında güzeller güzeli bir kız Afra Rabia Demirel. daha üniversite 1.sınıftayken annesinin meme kanseri olduğunu öğreniyor ve annesine desteklerin en güzelini vermek için büyük fedakarlıkla okulunu dondurup tamamen annesine odaklanıyor. 1 yıl boyunca annesini kemoterapi ve diğer tedavi süreçlerinde hiç yalnız bırakmamış. büyük sabır göstererek 1 yıl sonunda da nihayet annesinin sonuçları temiz çıkmış. bunu bu fotoğrafla kutlamışlar. veda

    fotoğraf insanın içinde hem mutluluk hem hüzün oluşturuyor aslında. anne kızın daha doğmadan başlayan bağlılıkları hayatın en zor bölümünde zirveye çıkıyor ve en başarılı yol arkadaşlığını yapıyorlar birbirlerine. ama sonra işler çok yolunda gitmiyor. birşeyler ters gitmeye Rabia'nın geçmeyen gribi ile başlıyor. annesi iyileşirken o doktora gösteriyor kendini ve faranjit teşhisi konuyor Rabia'ya. iyileşmesi gerekirken aradan 3 ay geçmesine karşı hastalıkta bir gerileme görmüyorlar. sonra vücudunda yer yer morluklar izler belirmeye başlamış. annesini kanser illetinden kurtarmaya çalışırken kendinin kahrolası lösemi olduğunu öğrenmiş hem de annesini taburcu edecekleri gün.. veda
    hani bir laf vardır ya "insanoğlu yeryüzünde plan yaparken tanrı yukarıdan gülermiş.." hayat ona en sevdiği varlığın iyi haberini aldırırken o yeni güzel hayaller kurarken kendi için var olan kaderden habersiz yaşıyordu o ana kadar. kendi sözleriyle şöyle aktarmış Rabia; "Dönüşte arkadaşımla buluşacağım’ düşüncesiyle girdiğim doktorun yanından ağlayarak çıktım. Önce inanamadım beynim algılamakta güçlük çekti, bir rüya olduğunu çok düşündüm. Lösemi tanısı konulmuştu ve tedavisi kemoterapiydi. Annemin bir yıl boyunca aldığı kemoterapiyi ben de alacaktım. Yan etkilerini ezberlediğim, annemin bütün acılarına ortak olmaya çalıştığım ama asla tam olarak acısını yaşayamadığım o yan etkilerin tümünü şimdi yaşamaya hazırlanmam gerekiyordu." sonrasında haberin alt satırlarında Rabia'nın 2 aylık tedavi sürecini mutlulukla geride bıraktığını okudum. haber 2016'da yayınlanmış.. hatta o ara annesiyle güzel bir fotoğraf çektirip lösemi hastaları için de umut olmak adına instagramda çeşitli kampanyalar yürütmüş. ve verdiği bir röportajda "Rüya diye düşündüm ilk başta. 'Uyanacağım geçecek, bitecek her şey' diye düşündüm. Hala tam olarak inanabilmiş değilim. Maalesef gerçekler.. Bazı şeyler için hayatta bazı şeyleri görmek gerekiyor. Evet, annem hasta oldu. Geçecek, bitecek her şey. Bu hastalık teşhisi konan herkese söylüyorum; moral çok önemli, güçlü olunması çok önemli. Onlara da söylüyorum; her şey güzel olacak." demiş. veda içimden güzel dileklerle ismini yazarak araştırmaya koyuldum hemen. ama gördüğüm olmasını istemediğim o haberi okudum sonra. 2018'in haziran ayında Afra Rabia melek olmuş. o güzel gözleri kapanmış daha fazla dayanamamış bu o pis hastalığa direnmeye. bugün okumayı hiç tahmin etmediğim bir başarı öyküsüyle başladım güne. sonu içimi çok burktu çok üzdü. yaşam savaşını kaybetmiş olsa da bence büyük bir başarı hikayesi onunki. Gencecik yaşında kaldırabileceğinden çok daha fazla yükü sorumluluğu sırtlamış omuzlarına ve sonuna kadar hakkını vererek birilerine umut olabilmiş. mekanın cennet olsun güzel gözlü güzel yürekli cesur Rabia.. veda
    9 -2 ... karpuzreceli