gecenin şiiri

  1. 12379.
    uç benim boynumun soytarısı
    kirle her cemreyi bana doğru olan
    unuttum güçbela soluyan perdeleri
    dudaklarımı ısırdıkça kabaran akşam
    unuttum onu da.
    zaten bir tanım değil midir
    tavsayan düşüp kalkmalara
    hüznün hacanası diye bildiğim akşam
    bir tanım değil midir o kıyısız ellerimiz
    fırça çekmeye doğru ölümün bacısına
    parmak atmaya doğru şiir okuyaraktan
    aşk -bir tanım değil midir-
    kusturucu güzellikler ardından.
    her tanım bir ağı parçalıyor gibi çevremizde
    azgın atlar boşandıkça sesimin avlusundan
    uç benim boynumun soytarısı
    dölle ovalı yüreğimi akarsuyunnan
    göğsümde serinleyen akçıl kuşların
    esirgeyen bağışlayan direnme'nin adıyla
    indir koynumun yılgısını mor bulutların ordan
    indir, indir de
    geceleyin dupduru bir iniltiyi
    bağrımdaki sağırlıkla değiştirmeye doğru-
    fırlamayım, bıktım tanımlanmaktan.
    leş yiyen akçıl kuşları severim çünkü
    akçıl göçmen kuşları çünkü
    çünkü özentisiz taşra yanakları
    gibi çarşılara ilişkin
    firengili göklerin altında olmak gibi
    yatırları severim
    paskalya tatilini.
    her tanım zorlu kilitlerdir belki de
    çaput yıldızları aşka dayalı duran
    uç benim boynumun soytarısı
    böğrümde avrupalı atları koşuşturan
    aşkım, tanımım, yanaşmam.

    ismet özel-davun
    15 ... kahraman arketipi