ben bu yazıyı sana yazdım

  1. 32936.
    Hayatın akışına kapılıyorum, seslere, kahkahalara, bazen kaygılara, korkulara boğuluyorum. sonra bir şey oluyor, bir zaman geliyor, kırılma noktası yaşıyorum belki, kendimce. ve kabuğuma çekiliyorum.. yalnızlığım en çok seni özlüyor. içim çıkıyor bedenimden, imkan olsa ruhum akacak ruhuna.. öyle, o kadar çok hissediyorum. sonra uyanıyorum, gerçeklere uyanış..

    bir fotoğrafın var, üniversite yıllarında çekmişler. o kadar doğal ki o hal. sen gülmekten ölüyorsun çok belli -ki koltuktan düşmek üzeresin. yüzünde, nolur susun artık ifadesi ama bir yandan da katıla katıla devam ediyor gülmeye -seni öyle güldürene şükürler olsun diyor içimden bir ses- neyse işte o fotoğrafı her gördüğümde, orda olmak istiyorum ama casper gibi. sen görme beni, gülüşünü izleyim sadece..

    hani küçükken yediğin bir ekmek parçasını yarım bırakırsın da annen seslenir ya aklın orda kalır, kalanı da bitir diye.. sen boğazımda bir düğümsün benim. biz yarım kaldık. en kötüsü bu.
    #36070929 :)
bu entry yorumlara kapalı.