müslüm gürses

hayatın gerçeğidir, tadıdır, adıdır, acısıdır. bizim evden marmaray a 10 dakikalık yürüme mesafesi vardır. işe, okula giderken kulaklığı takarım sabah aç karna bir şeyler dinleyim diye. yok abi hiçbir şey kesmez. hissetmem. o yolda. sonra dururum. playlistte müslüm babayı bulurum. onun sesini duydum mu zihnim açılır, adımlarım hızlanır. o yol bitmesin lan diye yavaşlarım. sabah 7.30 ha kulaklarımda "gökyüzü hüzünlü, matem var sanki, kimbilir kaç seven sabah bekliyor, doğacak güneşe kalbi zamanla, dertler peşi sıra, çile bitmiyor, korkunun ecele faydası yok ki, yarı yoldan dönmek neyi halleder, belamıııı bulmuşum bulduğum kadar, ya bu aşkın sonu gelir, ya gider..." off ulan off bi bakmışım istasyondayım. akşam dönerken yine. öyle hastasıyım. zincirlikuyu da değil kalbimizde, aklımızda yatar...

edit:imla.