yazarlar en son kime acıdılar

geçen bayram arifesinde mezarlığa gitmiştim. o kadar çok insan vardı ki... ölüler, onları ziyarete gelen yaşayanlar.
kime göre yaşamak diye düşündüm sonra. yani ya toprağın altındaki bizden daha canlıysa? nefes almak, hareket etmek, sevmek, ağlamak... yaşamak bu mudur, ya ölüm yaşamın değil de aslında eziyetin bir son bulmasıysa? ya huzur aslında yaşamaksa?
sonra yaşayanlara acıdım, toprak altındaki babasını ziyarete gelen çocuğa, abisini ziyarete gelen kardeşe, kızını ziyarete gelen anneye... unutacaklardı... mezarlığın bahçe duvarını geçer geçmez çoğu unutacaktı... yaşamak unutmayı gerektiriyodu çünkü. içim öyle acıdı ki. ben olsaydım mesela o 2 metrekare yerdeki. unutulacaktım. ama farkında olmayacaktım bunun. yaşayanlarsa unutmanın acısını her gün yaşayacaklardı. yaşam unutmadan yürümezdi çünkü.

görsel