yalnızlık

sabah sabah ölümcül bir sessizliğe uyanmaktır.

insanın günaydın diyecek kimsesinin olmamasıdır.

kurbağaya dönüşene kadar ağlasa da insan, "neyin var?" diye soracak kimsenin olmamasıdır.

tavşan şeklindeki kalemliğe sarılıp, uyumaktır.

geçmişe bağlı yaşayıp, aynı acıları tekrar tekrar gözünde canlandırmaktır.

gün boyu aynalardan başka yerde insan silüeti görmemektir hatta.

çiçeklerle, duvarlarla ve eşyalarla konuşmaya başlamaktır.

uzun süren sessizlikten sonra gayri ihtiyari ağızdan çıkan sesli bir sözcüğün ardından, beynin sesi hemen algılayamamasıdır.

yalnızlık, acıdır.

yalnızlık, hüzündür.

yalnızlık, özgür ruhların bile enrjisini tüketiyormuş meğer.

şimdi çalıkuşu misali ordan oraya sürülesim var.

yalnızlığımı anlayacak kadar durmamalıyım hiçbir yerde.

durmadan ilerlemeliyim, durmadan önüme bakmalıyım, yanıma bakmaya fırsatım olmasın ki yalnız olduğumu görmemeyim.