yoksa yuzumuz paslanacak 

1. bildik, tanıdık, yaman bir yilmaz odabasi şiiridir.
   
   I
   
   Bir uğultu ummanı işte akıp gittiğim, bana biraz su verin. Her gece yatağını ıslatan ve matematik bilmeyen çocuklar gibi büyüdüğümü biliyorum; daha babalar eksik, çocuklar ıslak.
   
   Esmerliklerini ve öpüşmelerini ak döşeklere taşıyor kadınlar; duâ ediyor kimileri, tenlerinde lekeler... işte akşam ve kir aynı hızla büyüyor, eli kınında deliliğimin. Bu gece, bu kentte, bu kederle bana biraz su verin; yoksa yüzümüz paslanacak!
   
   /Sizin yüzünüz paslanmış bu nasıl Anadolu?/
   
   II
   
   Ve gök konuştu: -Dağlara bakıyorum; çünkü ben en iyi, en yakın dağlara bakıyorum... Şair, hoşgör hırçınlığını, didişme güller bile kurutulurken mevsiminde. Senin ölülerini mezarlar örtüyor, bedenini yıkımlar, taş odalar. Ben hepsini örtüyorum; konuşmasam o yıkımlar diliyle...
   
   III
   
   Biz o bildik coğrafyada kalalım. Bu merhaba, rengi güzel, işte oralarda kalalım.Bir yere kaçmasın kavgadan ellerimiz; sesine bir Anadolu kat, gülümsemeyi somurtma.
   
   / insanlar bir gün tanrıları unutur belki;
   
   ama insanlar sevişmeyi unutursa yüzümüz paslanacak!
   
   IV
   
   Ellere ne: bu sevmek, bu koşmak, bu coşmak benim! Şiir yazıyorsak, şiir yazalım.Kentler yağmalanıyor usulca dağlara yaslanalım; yoksa yüzümüz…
   
   Sevgilime önce ellerimi tutmayı öğretiyorum.Ellerimi tut sevgilim yüzümüz paslanmasın! Bir şiir yaz yaylalara salalım yoksa bu nasıl Anadolu?
   
   /Sizin yüzünüz paslanmış bu nasıl Anadolu?/
   #3462501 (stalker, 29.05.2008 01:22 ~ 01:23)