yazilan ilk sevda hikayesi 

1. Kahramanlarının biz olduğunu hayal ettiğimiz bir sevda hikayesi yazdık birlikte. en başından hem de...
   ve bir küçük kıvılcımdı yüreği yakan.
   
   Kahramanı biz olmalıydık. O beni yazmalıydı satırlara, ben de onu.
   Oysa olmayacağını en çok biz biliyorduk.
   Yorgunduk...
   Sevmeye uzaktık çünkü. Sevilmeye mecalsiz...
   
   Bırakıp gidenlere dökülen gönlümüzde birikmiş gözyaşları, akıp gitmeyen onca göz yaşına inat canımızı daha çok yakıyordu. Geçmişti canımızı yakan ve doğruydu, biz yorgunduk...
   
   Bizim tamamlayamadığımız cümlelerimiz vardı. Tamamlayamadıklarımız...
   Seni se... ile başladı hep. Oysa bildik aşk karşılığı olmadan da sevebilmekti.
   Ama geçmiş canımızı yakıyordu. yorgunduk...
   
   Belki bir ayrılığı daha kaldıracak gücümüz de yoktu. Geçmişi ayrılıklarla doluydu onun. Sevdiklerinden ayrılmıştı hep. Sevildiğini de düşünmüyordu. Mecali yoktu belliydi. Gülümseyen gözlerinin ardına sakladığı hüznünden belliydi. Biriydi beklediği uzaklarda. Hiç gelmeyeceğini bildiği halde.
   
   Ona da söyledim oysa defalarca. Aşk dedim üzülmek olmamalı. Bu aşk değildi dedim. Bizim yazdığımız hikayede farklı olacak, kahramanları hep gülecek dedim. Suratlarında o şapşal gülümsemeleri olacak bizim kahramanlarımızın dedim. Ama bilmiyordu aşkı. Onun için hep acıydı, belki de o yüzden inandıramadım onu.
   
   Önceleri aşkın başlangıcını belirleyemedik bir türlü hikayede. ilk kıvılcım ne zaman olmuştu?
   
   Kız erkeğe ilk gülümsediğinde miydi dedim?
   Yok dedi
   
   Kızı ağlarken gördüğünde mi dedim peki?
   Yok dedi...
   
   Sustu sonra. Ben de sustum.
   
   hani şu ilk konuştuklarında, hani erkek anlatmıştı ya onca şeyi kıza, o zaman başlamış olmasın dedi.
   Yok dedim.
   
   Peki ya kıza sevdiğini söylemeye çalışmıştı o zaman dedi.
   Yok o zaman da değildi dedim.
   
   Anladık ki kahramanlar aslında seneler öncesinde sevmişlerdi birbirlerini. senelerdir beklenendi. Hoş geldin hayatıma ancak o gün denilebilmişti.
   
   Biz unutulmaya korkan iki candık. Zamanında unutulmuşluklara inat son bir cesaretle yazdık bu hikayeyi.
   
   Bizim hikayemizdi bu ve güzel olmalıydı. O beni yazmalıydı satırlara, ben de onu yazmalıydım.
   
   Meleksin sen dedi. Kanatlarını bir tek benim görebildiğim. Ve ben senelerce seni beklemiştim.
   
   Nerelerdeydin dedim, onca gözü yaşlı gecede, onca kanayan yarada sen varmışsın oysa.
   
   Mekanı yazdık sonra.
   
   Uzak, bizi kimselerin tanımadığı bir yer olsun dedim.
   Denizi olsun kıyısında oturup izleyeceğimiz, güneşi olsun dedim uyanıp doğuşunu bekleyeceğimiz...
   rüzgarı olsun dedi, saçlarında dolaşan, bir de yağmuru olsun, sen sus artık o olsun ağlayan...
   
   Bir hikaye yazdık biz, kahramanları biz olmayan. Biliyorduk hayal olsa da güzeldi yazılan.
   
   ilk Ben uyanayım sabahları dedi,
   çünkü seninle uyanmak her sabaha güzeldi.
   Çiçekler toplamalıydım sonra
   ilk onları görmeliydin
   Her yeni günümüz bahara, her bahar gözlerine çalmalıydı..
   Ve saçların gibi kokmalıydı deniz.
   Elini tutup kıyılarında dolaşmalıydım bu kentin dedi
   Sonra yorulunca yaslanıp bir kıyıda sessizliğimizi dinlemeliydik
   O tamamlayamadığı cümlesini tamamlamalıydı
   Ben biraz mahcup gülümsemeliydim
   Biraz daha teslim olmalıydı ruhum yarınlara
   Saçlarıma çiçekleri takmalıydı
   Koklamalıydı çiçek kokan saçlarımı
   Ben yine mahcup gülümsemeliydim...
   
   Yemekler yapacaktım oysa ona
   Gelişini bekleyecektim mor menekşelerin olduğu penceremde
   yemyeşil küçük bahçemizde yiyecektik akşam yemeğimizi
   soframızı ateş böcekleri aydınlatacaktı oysa
   o tamamlayamadığı cümlesini tamamlayacaktı
   Ben biraz mahcup gülümseyecektim...
   
   Sonra uzanacaktık o küçük salıncakta
   Gökyüzünü izleyecektik
   O bana sen de benim gökyüzümü aydınlattın diyecekti
   Karanlık onca anıdaki tek aydınlıktın sen diyecekti
   Ben yine mahcup gülümseyecektim.
   
   (...)
   
   Mutlu olacaktık ama Geç kalmıştık
   Sevmeye uzak, sevilmeye mecalsiz...
   
   Bir hikaye yazdık kahramanı bizler olmayan
   Biz oynayamasak da bu oyunu, bizim hayallerimizdi yazılan.
   Çünkü biz
   Sevmeye uzaktık, sevilmeye mecalsiz.
   
   Uzaktan baktık sonra.
   Hikayemize.
   O kadar uzaktaydık ki bu dünyadan, anladık kahramanları biz değildik hikayenin.
   Kapadık gözlerimizi...
   yaşayamadıklarımızı yazdığımız hayalimizi görmek için kapadık. Belki de hayatımızın en derin uykusuna kapadık. Ben vardım onun rüyasında, benimkinde de o. Sabah anlatamayacağımızı bilsek de, sonu olmayacağını bilsek de hayırdır inşallah dedik.
   
   Bitmişti yazılan ilk sevda hikayesi.
   
   Kahramanı biz değildik. Ama en çok bizi sevindirmişti...
   #4093646 (dibi dibi rek, 15.10.2008 22:47)
2. okurken gözyaşlarına hakim olunamayan, kalemin kağıdı çiziktirdiği değil de her harfin kalbinizin bir köşesini kanatarak kalbinize yazıldığı hikayedir yazılan ilk sevda hikayesi. ve bitmeyecektir hiçbir zaman. elbet devamı gelecektir birgün.
   
   yazarı değişsede.
   
   tarihler değişsede.
   
   ama sevda değişmeyecektir hiçbir zaman. çünkü duyulan onadır.
   #4093760 (Acz ve fakr, 15.10.2008 23:06)
3. (bkz: havva ile adem)
   #4093767 (yolgezer, 15.10.2008 23:08)
4. her yeni başlayan aşkın hikayesidir. hepsi ilktir ama sonun başlagıcıdır.
   #4093769 (LocK, 15.10.2008 23:08)