yasatan 

1. ismet ozel şiiri.
   
   ben halka bakınca gümüş tırnaklı kısraklar
   sırça kirpikli gelinler huylanır.
   ben halka bakınca terlenirim
   yaslanırım tarlaların gölgesine, tozuna
   kirlenir gülkurusu mendilim.
   benim rengimle kim yarışabilir
   sancımı kimler altedebilir ben halka bakınca?
   ben ki kazdım, küredim, ellerimle boşalttım geceyi
   yıldızları, hüznü ordan firlatıp attım,
   sonra ordan fırtınalı bir tüzeyle halka bakınca
   yeniden yaralandım dünya ırmaklarından.
   
   dünyanın ırmakları dediğim yer
   aydınlık, gülümserlik ve sevda
   oysa halkın göz çukurları çamurlanmıştır
   kanı ılgıt ılgıt akar, kanı kara
   yazlık sinemalarda, üniformalar altında
   banknotların, kıravatların saltanatıyla
   çürütülmektedir halk.
   
   gözlerim
   ne güzeldir halka bakınca
   gözlerimde böğürtlendir
   avuçlarımda nar,
   ayaklarını çiplatip sulardan geçen çocuklar
   sevinçle kıpırdatır yapraklarımı.
   halkım
   pıçaklanmış bir kadın gibidir
   kaygular içinde yapayalnız
   zehirli çiçeklerin uğultusu
   uzaklaşmaz kulaklardan.
   
   gözlerim
   neden güzeldir halka bakınca
   beni neden küflemez o çökertilmiş anlam
   herdaim karnımda tıkılı duran şafak
   dünyalar biriktirir halk adına?
   çünkü bana göbek bağımdan işliyor toprak
   hançeri ellerinde neşter kılan
   arkadaşlarım var dağlarda.
   kara yerden kırmızı gelincikler biterken
   leylekler kirlenirken bin bereket uğruna
   şeffaf, bakire kızlar pencerelerden
   kaçırılmak için elederken delikanlılara
   o zaman benim gözlerim işte
   kavi bir mavzer olur halka.
   
   kanıma kızgın demirler sokulur
   ben halka bakınca
   kömür kokusunda yüzlerim kabarır
   kalbim uyanır gıres lekelerinden
   gök gürülder köleler kıpırdanır
   uykumun rengi yayılır dünyaya
   uykum çünkü uçarı, çünkü hovarda
   şafakların öncesidir.
   sazaklar içinde bir çocuğu emzirir
   çaputlara sarılmış çürüksüz çocuğu
   ben halka bakınca.
   
   yaşamak güzeldir
   gözlerim daha güzel
   gözlerim daha güzel halka bakınca
   ve sürülmüş toprağı
   yaratkan beyni
   işleyen elleri huylandıran bakışlarım
   yani insan türünün var kılan hız
   yani hatta tarlalarda
   döl yataklarında bile oyalanmayan
   savaşın, sevdanın rengi
   her güzellik bu rengin ardındadır
   yaşamak bir başına bu rengi geçebilmez
   "ölümden korkup da sonunu sayan
   ölür gider yar koynuna giremez."
   #1496443 (vernon sullivan, 05.04.2007 23:50 ~ 23:57)