yasamaktan vazgecme 

1. bir elveda cümlesi gibi duran kendine iyi bak ya da hoscakal yerine kullanabilecek kadar şık, anlamlı bir temenni.
   
   ne olursa olsun umudunu yitirme der gibi.
   
   hoş tartışılır; insan yaşamaktan geçse bile yaşamak insandan gecebilir mi? illa ters gidecek ya bir şeyler sıkı sıkıya bağlanır hayat bileklerinize. hangi suçunuzun göstergesidir anlamaya bile çalışmazsınız üstelik.
   
   yaşamaktan vazgeçme;
   
   bir umut tohumudur bir yerde. en kırac zamanda en soguk mevsimin susuz yalnızlığında kalpte büyütülmek üzere koyulur kalanın yüreğinde bir köşeye, giden tarafından...
   #3705875 (ParaNtez, 23.07.2008 02:33)
2. yaşamın ağır yükünü taşımaktan vazgeçmektir kimileri için de...
   
   bu eylem; hayata tutunamayış ve kaçış mıdır? yoksa, bir kurtuluş mu? tartışmaya açıktır ama tartışabilmek için de yaşamak gereklidir.
   
   şüphesiz, yasamaktan vazgecme kişinin kendi tercihidir ancak, bu istemde olanlar bence şunu düşünmelidirler; bu dünyada var oluşlarının nedeni olan sperm, onbinlerce akranını alt ederek bayrağı gururla onlara teslim etmişken, bu yarıştan kaçmak; onun mücadelesine ve başarısına saygısızlık değil midir? üstelik, onun yerine doğabilecek onbinlerce farklı insanın soluk almasını da engellemişken...
   #3705989 (liberalisticcommunist, 23.07.2008 03:18)
3. dünyadan vazgeçip onu tek ölümün paklayacağini en iyi ihtimalle niyaz eden ama uyuduktan sonra düş göreceğini unutan bireyin isteğidir yasamak vazgecme.
   
   doğumunu secme hakkı olmayan, tam oh dediğinde kupa asini karsisinda sinek ikili gibi ezilen bari kupa asi cikmadan oyundan kalkayim derken sesler tarafindan stop denilen kişinin hür tercihidir.
   
   kısa ve pahalı hayatta gönlünce değil de, kısıtlı yediği sekerler zehir edilen kişinin ak süt gibi helalidir yasamaktan vazgeçme.
   
   ne gidilecek bir yer, ne tirkeste kalan tek oku bile en tatlı mah-i hülya hedefine atacak istek, pembelerle ne dünü yakalama, ne geleceğe inanç, hirgürden gereksiz viziltilar bikmiş kişinin isteğidir yasamaktan vazgeçme.
   
   güllerin ölümünü görüp sararan yapraklarda kurumuş gül parçalari toplamaya dayanamayan kişinin show devam etmeli diktasina karşı savuracaği bir söz vardir.
   
   bu işin bir tadi kalmadi ve artik nereye kadar devam edecek bu yeksenaklik...
   
   bitecekse varolan varolmak en büyük sansizliktir.
   
   hayal ülkeden bir ses yükselmekte fisir fisir;
   
   Bâkiyse rûh eğer dilemezdim bekasını.
   
   gerisi laf-i güzaf....
   #3706043 (mulayim, 23.07.2008 03:48)