yanlis yasamak 

1. *
   
   bir atilla ilhan şiiri..
   
   yanılmış bir kapıyım simsiyah
   kendi üstüme kapanıyorum
   seni paris'te kaybettim
   yanlış bir yerde arıyorum
   bozduğum her saat
   içimi büsbütün daraltıyor
   hiçbir mutluluğum kalmadı
   ne bıraktıysan harcadım
   inge bruckhart
   resimlerine bakamıyorum
   
   yanlış bir bulut çoğalıyor
   akşamları yanılmış içlerime
   ağzımda bozuk bir pil tadı
   o korku değil artık bu yaşadığım
   telefon zillerine dolaşarak
   bak ne ben leipzig'deyim
   ne de sen istanbul'da
   ne depart kahvesi'nde çay içiyoruz
   ne tiryaki köpek'te şarap
   seni görmeden öleceğim
   bir daha görmeden
   inge bruckhart
   zaten kaç yıldır yaşamıyorum
   
   hep yanıldık mı kimbilir
   inanmak geliyor içimden
   o yanlış tren bindiğimiz midir?
   azala azala unutulduğumuz
   hani leipzig garı'nda biten
   yine yanlış mı yaşıyoruz
   karanlığımızı avuçlarımıza öksürerek
   sen bir kadın ıssızlığına koşulmul
   yarıdan fazla mavi gözlü
   eylülden eylüle gülümseyen
   ben görünmez raylara düğümlü
   garlarda yankılanan bir erkek
   değerinden eksiğine bozulmuş
   
   ölüversek mi ne
   en büyük yanlışlığı benimseyerek
   gizli bir nem sinmemiş mi ellerine
   ya saçların fena halde sonbahar
   yanlışlar prensesi inge bruckhart
   yine merne üzerine kar yağıyor
   geceleyin bembeyaz ıhlamur ağaçları
   yanıldıkça lüzumsuzluğunu anlayıp
   insan yaşadığından utanıyor
   uykularımızda yanlızlık korkuları
   dışımız en küstah yanlışlıklar
   içimiz en başka türlü ayıp
   
   *
   #1884046 (shencolog, 08.07.2007 17:40)