yanginda ilk kurtarilacak bir adet hayat 

1. reha yunluel'in okundukça okunası şiiri.
   
   yangın yeri bir şehirdendi:
   kimliği, sürücü ehliyeti,
   banka kartları, pasaportu.
   
   neşesi,
   bilânço defterlerinin
   keder hanesinden
   borca batık;
   teni,
   neşe evinden
   alacaklı.
   birinci derecede yanıkları
   ten beyazına dövmeliydi,
   diğer ikisi ve mansiyonlar
   yüreğinin tenine gömmeli.
   
   "gözlerimi bana bakanlara
   ödünç verseydim eğer
   kaçı bana bakmaya devam edebilir,
   kaçı gördüğünü görmeye tahammül edebilirdi"
   
   diye kavruluyordu
   adımlarını ürkekçe sıkıştırırken,
   
   bir mum damlası büyüklüğündeydi gözbebekleri
   sözbebekleri bir mum alevi küçüklüğünde.
   
   gözlerini gözlerine müsaade ettikleri,
   bir mağmanın muammasında
   küllenmiş bakışlarını arıyorlardı
   dizleri üstü çökmüş
   kimi haç çıkarmış
   kimi bir sûrenin âyetlerinde
   o muammanın mağmasına bulanmış
   
   teni bedenine ağırlık teşkil eden,
   gördükleri, gözlerinden yorgun,
   o muammanın mağarasında
   cehennem cehennem cennet'in büyüsünü içen,
   kendini dokunmalardan kurtaran, kaçıran
   dokunmalara unutan, bırakan
   dokunmalarda yakan, yıkayan
   dokunmalar ile var
   dokunmaları ile yok sayan
   kendi yangınında,
   diğerlerinin beş vakit hâlinin,
   yangınından bulaşmış
   yangınına ağlayan
   
   söyler misin:
   hangi şehirde oldugumuzun ne önemi var ki!
   her şehir kendi yangınını öğütlerken sana,
   ve her yangını dişlerimle öğütürken ben!
   #1544710 (eski yüz, 19.04.2007 21:32)