yalnizliktan korkmamak 

1. yalnizlik korkusu hep var olan bir korkudur ve insanlığın en doğal içgüdüsüdür aslında.. toplumların ve toplulukların temeli değil midir, insanların kendi benzerlerine ihtiyaç duyması ? milliyetcilik dediğin nedir ? siyaset ? fanatizm ? ve hatta bazıları için din bile? bir sığınak..
   
   bireyler içinde böyle değil midir? onlarca entry cinsellik adına.. hatta binlerce.. neden ? çünkü bu her bireyin verdiği bir savaştır yalnızlığa karşı, ve insalar savaşlara farklı yaklaşır.. kimisi kendi kazanmışlığının verdiği gururla övünerek, kimisi gülümseyerek, kimisi vurdumduymazca, kimisi azmışcasına atılarak, kimisi ürkerek..
   
   bu savaşa katılmasa bile, her insanın tutunacağı bir kendisi vardır, içinde saklı, hiç kimseyi bulamadığı zaman ve tutunacak tek bir dalı bile kalmadığında ellerinin uzandığı.. dertleştiği, sevdiği, saydığı.. ama aslında o da kendisi değil, olmak istediğidir.. toplum içinde hayat bulan, şekillenen kendisinden hep bir adım önde olandır.. kendisi olaylarla, zamanla uğraşırken o etraftan birşeyler toplayıp biriktirmiştir... ona sarılır onun peşine düşer ve bu durgun zamanda onunla yol alır bi müddet insan.. bu müddet uzadıkça ona yaklaşmaya ona benzemeye başlar ki işte o zaman tehlike çanları çalmaya başlar, çünkü tek bir olduklarında artık o da olmayacaktır, ve bunun adı yalnizlik olacaktır.. bu noktaya gelmeden her insan tekrar topluma açılır, bir şekilde birilerine karışır, kendisi yavaş yavaş ilerlerken, içindeki yine birşeyler toplamaya başlar etraftan, bir sonraki beraberlikte paylaşmak için..
   
   kısacası özünden gelen bu korkuyla, her ne pahasına olursa olsun yalnız kalmaz..
   #1054537 (akardia, 25.12.2006 17:00)
2. muhtemelen insanlara güvenini kaybetmiş kişilerin yaşadığı hissiyattır. tekrar tekrar aynı hüsranları yaşamaktansa tek kalmayı yeğleyen, yalnızlık gibi ehven-i şer bir yaklaşıma zorlanmış insan olabilir. bunun altında yatan sebepler irdelendiğinde farklı sonuçlar çıkacaktır belki de, ya kişinin sosyal ilişki kurmasındaki beceriksizliği ya da iyiniyetinin sömürülmesi veya başkaca şeyler... ancak hiç bir insanın yalnızlıktan korkmamasının altında bilinçli bir tercih yattığını düşünmüyorum. çevresinde birarada olan, gülen, eğlenebilen, paylaştıkça mutlu olan insanları gören birey yalnızlıkla beraber bunlardan mahrum kalacağını gözlemleyince elbette bir endişe taşıyacaktır. onun bu korkusuzuluğunun sebebi olsa olsa geçmişte yaşadığı acı tecrübelerden kaynaklanan bir savunma mekanizması, bir kabuktur bir anlamda, başkaca bir şey değil...
   #1054587 (grand ekinoks, 25.12.2006 17:08)
3. hayatın gerçekleri ile kabul etmektir.
   #1054729 (LocK, 25.12.2006 17:36 ~ 26.12.2006 07:57)
4. ...ve artık korkmuyorum yanlızlıktan
   tıpkı tesadüfen zamanında el ele yürüdüğümüz
   caddelerde başkasıyla yürüdüğünü görmekten
   korkmadığım gibi!.
   
   * *
   #1055880 (fatal, 25.12.2006 21:50 ~ 24.04.2007 22:38)
5. bugün yanımızda olanların bir gün kesinlikle gideceğini, yine yalnız başımıza kalacağımızı ve yalnız öleceğimizi kabullenebilmiş bedenlerin gösterdiği, gayet zor elde edilebilen bir özelliktir.
   #1055942 (metalhead, 25.12.2006 22:01)
6. insana adının bile çok soğuk geldiği yalnızlığı alt edebilme başarısı.
   #1056016 (ebegume cici, 25.12.2006 22:16)
7. "korkmuyorum artık senden yalnızlık"
   
   (bkz: cem adrian)
   (bkz: yagmur)
   #1056086 (nahil, 25.12.2006 22:32)
8. (bkz: o benden korksun)
   #1056099 (dalgali kur, 25.12.2006 22:35)
9. simdi konuya biraz baliklama atlayacagim benden tanim falan beklemeyin . yalnizlik bilinci insan dunyaya atim attigi an baslar. daha dunyaya selaminaleykum dedigi devirde. bizler kendimizi yalniz olmadigimizi yutturmak icin elimizden geleni yapariz. kimimiz isine gucune verir kendine , kimisi ise bir kitleye aatar kendisini kimisi karsi cinse baglanir ve hayati zebun eder. ama yalnizlik öylemi . herseyden önce özgürsündür. istedigini yapmakta hürsün. istedigin yerde kendinle basbasa kalabilirsin. hayati bir oyun olarak görebilirsin. kendinle arkadas olursun. cunku cagimizda özellikle toplum icinde bulunmak ve toplumla cebellesmek ve onlarin dangaliklarina ya sabır cekmek icin evliya sabrina ihtiyac vardir. mesela atiyorum cumartesi gunu caniniz taksime inmek istedi söyle bir dolasmak icin. ama o zevki tatmak ne mumkun. cunku yolda bile yuruyemezsiniz. birazda sinirli bir yapiya sahipseniz vay anam vay... izle gümbürtüyü. herneyse ne diyordum?... yalnizligin birinci avantaji istediginiz hayati yasabilmektir. ama bunun maddi özgürlüge malik olmak lazimdir. maddi kaynaklari iyi kullanmayi bilmek lazimdir. fakat biz insanlar cogumuz öyle aman aman zenginlige sahip degiliz. hadi onu gectim daha mal varligimiz cebinde olandir ibaresinde olan cok insan var. ne yapiyoruz bir ise kapagi atip calismaya basliyoruz. hadi ilk gunler öyle yada güzel geciyor. ama bir süre sonra özgürlük yolunda ya yolumuza kaybediyoruz yahut kendimizi kandirmaya basiyoruz. hele bir de ölü essek fiyatina calisiyorsak vay ki vay vay ... hadi onu gectim asik oluyoruz. (sen siyah kazakli kikirdama öyle maymun oynatmiyoruz burda) daha dogrusu hayal kurmaya ve umut etmege basliyoruz. sonuc suphesiz cok fena oluyor. burun üzerine cakiyoruz. öyle ya da böyle... sonra gelsin uykusuz geceler gitsin aksamdan kalmalar.. gelsin siseler gitsin bos paketler.. ve bir bakiyoruz ki artik yalnizligimizi bile yitirmisiz. benim dusunceme göre yalnizligini yitiren insan ben feci durumda olan insandir. yalnizlik bir sidikli kontesse basimin uzerinde yeri var. ama toplumdan kacmak olarak anlamayin bunu. bu sadece hayatla iyi bir pazarlik yapmaktir. ve pazarlik sartlarina uymaktir. bunun sefasini surmek sizin ne kadar iyi bir pazarlikci ve diplomat oldugunuza bakar. ama arada sira da cayi kac sekerli icersin diye de soran olmali elbet.
   #1056229 (mulayim, 25.12.2006 23:01)
10. her zaman gecerli olmayan his.
    
    eskiden olsa evet budur dedigin seyler gün gelir değişirya, üzülürsün, değişmem ben derken ohoo bakmıssın ki baslangıc noktan nerde sen nerdesin.
    
    gün gelince hep yanında olmasını istedigin birileri olusmaya baslar. rüyanda bile kaybetmek istemezsin onları. sabah uyandıgında aklında biri ya da birileriyle uyanırsın.
    geride bırakırsın artık yalnızım mutluyum nidalarını. her sey tamam da kaybetme korkusuyla nasıl bas edilir nasıl normale dönersin, nasıl?
    #2832366 (tatlı su levregi, 13.01.2008 15:11)
11. (bkz: yeter ki yalnızlığım beni yalnız bırakmasın)
    #2832368 (micro cuts, 13.01.2008 15:12)
12. çok yer değiştirip bir sürü insanla tanışan ve yine gitmek zorunda kalan kişilerin kabullendiği durumdur. çocukluktan itibaren yalnız kalan bünye kendine yetmeyi öğrenir ve zamanla kalabalık, kişiyi rahatsız etmeye başlar.. kendi kararlarını kendi alan insanı başkalarının düşünceleri artık ırgalamaz.. bireyselliği öğrenir ve tek başına kahve içmekten, alış veriş ypmaktan korkmaz.. hatta yanında gezen arkadaş kitlesinin seçimlerine yaptığı eleştiri onu daha da iter yalnızlığa..
    
    "aa cicim o etek senin tarzın diil kii"
    "kızıımm o adam sana yaramaz"
    "ohaa çok içtin bence azalt şu sigarayı yanee" tarzı dialoglar genelde ağaza tokat atma isteğini perçinler yalnızlığı seven insanların..
    
    sadece bir komüne bağlı kalmak için kendinen ödün veren, olmadığı biri gibi davranan kişileri gördükçe tiksinir.
    #4132574 (portakalli irish cream, 24.10.2008 15:44)
13. inandığı değerler yüzünden etrafındaki herkesin kendisini terk etmesinden, onu öcü ilan etmesinden korkmayan insanların yaşadıkları histir. filozoflar, bilimadamları, sanatçılar, devrimciler (hemen küfretmeyin Atatürk de dahildir), aydınlar bu tür duygular yaşarlar. yalnız bırakanlara kızabilirler. ancak yalnızlıktan da korkmazlar.
    
    edit: imla düzeltildi
    #4132601 (cocukkalan, 24.10.2008 15:50 ~ 15:53)
14. birey olarak yaşayabilmek zorunluluğunu kabullenebilmektir. erdemli davranıştır.
    #4132718 (zeki yaratik, 24.10.2008 16:17)
15. istediğinde bu yalnızlığa son vereceğine inanan, kendine güvenen kişinin duygusudur.
    #4132931 (alaimisema, 24.10.2008 17:06)