yalnizlik 

701. en umulmadık vakitlerde, düştüğümüz kuyudur yalnızlık.
     
     can sıkıcıdır. kınına batırır acılarımı, bir dövme gibi işlenir yüregime. büyük askılarını boynuma asıp, çaresizlik içinde sallandırır. delik deşik kalbim, tüm keşmekeşi içinde beklerken ecelini; önce etrafımı sarar sımsıkı, ruhuma ulaşmadan önce. kızgınlık ya da pişmanlık sorgularken, tükenir satırlarım, bitirir tüm tümcelerimi. bütün sırları mühürleyip ödünç aldığı izniyle, agzımdan burnumdan yalnızlık gelir. bazen cinnet nöbetlerimin her birinde, keşkelerimle vücut bulur. zehrini sızdırıp azar azar, eritir içimi.
     iyileştirmez yaraları, sadece soğutur.
     kabuk baglar.
     zaman durur o anda.
     ötesi yok yalnızlığın.
     çaresizliğin hüznüyle doluşurlar bir odaya.
     " hani " diyorum " belki " ya da " keşke " öznesiz bir cümle! belli-belirisiz.. silik-soluk.. dövüyor yağmurun camı dövdüğü gibi içimi.
     
     " insan bazen o kadar yalnızdır ki, yalnızlıgıyla konuşur " da bahsedilen insan olur.
     #4116657 (ikircik, 20.10.2008 22:35 ~ 22.10.2008 01:05)
702. insanı düşünmeye sevk eden durumdur. fazla düşünen insan dünyanın ne kadar saçma biyer olduğunu, insanların ne kadar aptal olduklarını ve ne kadar basit hareketlerde bulunabildiklerini, hayatın hiçbir anlamı olmadığını anlar. ve sonra da neden ölmek varken acı çekmeyi seçeyim ki düşüncesine kapılır. eğer ona kapılmıyorsa da büyük ihtimalle yalnız bireyimiz artık sosyal fobi hastalığına sahiptir.
     
     Ayrıca güzel bir söz: arkadaşlar insanlara birçok şey öğretebilir fakat bilgeliğin okulu yalnızlıktır.
     #4120887 (gelele, 21.10.2008 21:55 ~ 21:57)
703. birisinin varlığına alışmışken bir anda ortada kalmak , depresyona yol açabilecek ruh hali .
     #4131158 (htnm, 24.10.2008 04:14)
704. (bkz: yanlızım be sözlük)
     #4131161 (CirkinOrdekYavrusu, 24.10.2008 04:17)
705. ağladığınızda sesinizi duyup yanınıza ,içerden koşup bir gelenin olmamasıdır.
     uyuyakaldığınızda üstünüzün açık kalmasıdır.
     akşamları eve geldiğinizde zile basmayı artık unutmaktır.
     #4135257 (iremim, 25.10.2008 02:21)
706. yol filmi muziklerinin belki de en acitani olan zulfu livaneli ezgisidir. film bitip yazilar akmaya basladiginda hissettiginiz duygudur en hafifinden. yol akar gider uzun tren yollari boyunca ama yalnizlik hep baki kalir. bir de nemli gozler...
     #4167050 (bairam hoshtempo, 31.10.2008 21:10)
707. muhabbetinden nefret ettiğin bi insanı bile aramaktır. ama bazen de *lazımdır.
     #4172709 (blacklabel, 01.11.2008 22:55)
708. paylaşarak mutlu olmanın bedelini ödemektir.
     #4172761 (bi sor neden yaziyorum, 01.11.2008 23:03)
709. en sessiz arkadaştır.* * *
     #4172786 (trink, 01.11.2008 23:07)
710. çok kötü bi durum diyerek sizi ağlatır... beni...
     #4172995 (kelly pensi, 01.11.2008 23:39)
711. bazen ilaçtır, bazen bildiğin zehir...
     #4173001 (jikase, 01.11.2008 23:40)
712. ruhumu paylaşmadıkça biriyle
     sızlıyorum, yalnızlık sızlatıyor
     ne zevkler var, ney ile, mey ile
     doyar ruhum, belki bir süreliğine...
     
     bir sen varsın, gözlerinde de kor
     biliyorum zor, eline değmekle
     tenine dokunmak, çok zor
     denemek yaşamayı hayallerle...
     #4190722 (gelecegin bi yuzyil sonrasi, 05.11.2008 21:06)
713. gecenin bir yarısı balkona çıkıp götün titreye titreye içtiğin sigarada göümülü olandır. sigara biter bitmesine de...
     
     (bkz: yalnızlık ömür boyu)
     #4196143 (emrah potter, 07.11.2008 01:16)
714. tanınmamaktır, bilinmemek ve unutulmak, hiç hatırlanmamaktır. kendini hem sevip hem kendinden nefret etmektir. kadim dosttur... *
     #4196156 (desalvos, 07.11.2008 01:22)
715. "giden adını bilir, bilmelidir; gitmenin adını kalan bilir, unutmadan bilir" * sözündeki gitmenin adını bilen "kalan"ın, bir süre sonra, gitmenin adından bile daha iyi bildiği şeydir. *
     #4196258 (eski yüz, 07.11.2008 01:58)
716. kalabalıklar içinde yalnız kalmak bu işin en afillisidir en kibarıdır.
     
     (bkz: sen ki acı çekmenin en kibarını bilirsin)
     #4196282 (lost control, 07.11.2008 02:03 ~ 02:06)
717. soğuk yatağa tek başına girmektir.
     #4210437 (pentagram464, 10.11.2008 11:05 ~ 11:09)
718. yoktur.
     
     sonradan not: herkesten uzak olabilir insan, kaçabilir ama kendisini bırakıp da gidemez.
     #4210453 (ncldlbz, 10.11.2008 11:09 ~ 11:10)
719. üç adet yalnızlığım var
     biri yazlık, ince
     çok samimi, çok sıcak anlarda fazlalığını hissediyorum sadece,
     normalde iyidir, bana bırakır beni sessizce;
     biri baharlık,
     üşütür soğukta, kolay kolay kurumaz tirtir titretir ıslanınca
     dikkatli olmaya, yağmuruma yakalanmamaya çalışıyorum onlayken
     ama güven olmuyor ki bu deli havalara
     bir şey olmaz bundan dediğim küçücük bir keder bulutu bile yağmura dönüyor bir anda;
     son yalnızlığım kışlık
     en sert havalarda sıcak tutsun diye aldık,
     ama bir şeyi farkettim ki giydikçe
     çok fena boğuyor bu kışlık yalnızlık
     kolumu oynatmak istemiyorum ağırlığından,
     nefesim tıkanıyor boğazlığından,
     dışarıyla bağımı kopardığımı hissediyorum kalınlığından,
     sanki hissetmiyor tenim, nemlenmiyor gözeneklerim, tıkanıyorlar,
     sonra soyununca çatlıyorlar, kanıyorlar, çok acıtıyorlar.
     
     bütün yalnızlıklarımdan soyunmak mı,
     mümkün değil bu dakikadan sonra,
     alıştım hepsine, anlaştım teker teker her biriyle,
     doğru zamanda giydiğim sürece iyi geliyorlar bedenime, zihnime, beynime.
     
     (aklım binbir yerde gezinmekte,
     bedenim otobüste,
     baharlık yalnızlığım üzerimde.)
     #4210456 (morumtrak, 10.11.2008 11:09)
720. ... yaşamak zorunda olduğum beraberliğimsin.
     #4210460 (queenofthenight, 10.11.2008 11:11 ~ 12:27)
721. kimine göre yalnızlık, hasta kişinin kaçışıdır; kimine göre de, hasta kişilerden kaçıştır. *
     #4224810 (ben sizofren degiliz, 13.11.2008 19:25)
722. cok göreceli bir duygudur yalnızlık..
     
     yalnızlık denince bircok insanın kafasında hep herkesten uzak, tek başına yaşayan bir insan canlanır aslında.. öylesine itilmiş, öylesine uzaklaşmış..
     oysa öyle değil bence yalnızlık..
     
     yıllar önce dogdugum zaman başımda annem, babam ne bileyim ismini bile bilmedigim kişiler vardı.. ama ben yalnizdim.. ben ağlıyordum hem de hıçkırarak.. sanki içine düştüğüm koskoca bir bilinmezliğin farkına varmış gibi beni dünyaya getirenlere inat..
     
     yıllar birbirini kovaladı.. yanımda hep birileri vardı aslında.. insanlardan uzak değildim.. annem, babam, dostlarım, kız arkadaşlarım vs.. ama ben, ben hep yalnızdım..
     içimde yaşadım hep.. bazi muhakemeleri, hatalarımı, doğrularımı herseyimi..
     
     hem bir insanı kendi gib kim anlayabilir ki ?
     herkes bi birey. kendine özgü..
     aynı seylerı nasıl baskası yasamıs olabilir ki o ruh halı icinde bulunsun ?
     
     henuz gencim belki biliyorum, ama sonunu da düşünüyor ya insan..
     
     belki de en basta dedıgım gibi olacak ha ?
     
     yıllar sonra öleceğim zaman başımda kızım, oğlum ne bileyim ismini bile bilmedigim kişiler olacak.. ama ben yine yalnız olacağim.. bu seferse ağlamayacağım.. içine düştüğüm o kocaman bilinmezliğin bitmesine inat güleceğim.
     #4242357 (kombinasyon, 17.11.2008 16:45)
723. cep telefonuna yüklenen kontörün süresi dolmasına rağmen bitmemesi...
     #4245482 (kosan penguen, 18.11.2008 02:38)
724. daha yalnız olunabilirdi, yalnızlık olmasaydı...
     emily dickinson
     #4245534 (iremim, 18.11.2008 03:04)
725. Bavulları hep toplu durmalı insanın...
     Bir gün telefonların hiç çalmayabileceği hesaplanmalı...
     Tül perde arkasından misafir yolu gözlemekten vaz­geçmeli...
     ihanetlere, terkedilmelere, bir başına bırakılmalara hazırlıklı olmalı...
     Yalnızlığa alışmalı...
     
     * * *
     
     Çünkü "omuz omuza" günlerin vakti geçti. Dayanışma... günümüz borsasının değer kaybeden hisse senet­lerinden biri artık...
     Bireyin keşif çağı, geride kı­rık dökük yalnızlıklar bıraktı.
     Terörün bile bireyselleştiği çağdayız. Zaman, birlikten kuvvet doğurma zamanı değil; zaman, tek başına dimdik ayakta kalabilmeyi becerme zamanıdır.
     
     * * *
     
     işte o yüzden alışmalı yalnız­lığa...
     Sokaklar dolusu ıssızlıkla başbaşa yaşamayı göze almalı insan... Güvendiği dağlardaki karlara bakıp ders çıkarmalı... Hüzünlü bir şarkıyla paylaşı­lan gecelerde başım dayayacak bir omuz arama huylarından vazgeçmeli... Sofrada tek tabağa, tabakta az yemeğe alışmalı...
     Romanlardan yalnızlığı yücelten paragraflar asmalı evin en görünür duvarlarına...
     "Yalnızlık paylaşılmaz/ Paylaşılsa yalnızlık olmaz" dizeleriyle başlamalı güne...
     Telesekretere "şu anda size cevap verebilecek kim­se yok" denmeli, "... belki de hiçbir zaman olmaya­cak..."
     Cevapsızlığa, sessizliğe ısınmalı...
     
     * * *
     
     Oysa sessizlik haksızlığa alkıştır.
     Haklılığın onuru yaşatır insanı... Susmanın utancı öldürür.
     O yüzden en sessiz gecelerde ''doğruydu, yaptım"la teselli bulmalı insan...
     Feryada komşuların yetişmemesine, soğuk duvar diplerinde sessizce ağlaşmaya alışmalı... Kendiyle he­saplaşmaya çalışmalı...
     Gece yastıkla ağlaşmaya, sabah aynayla gülüşmeye, kendiyle hüzünlenip, kendiyle keyiflenmeye hazır ol­malı...
     Hep başını alıp gidebilecek kadar cesur, ama hep kalıp savaşacakmış kadar gözüpek olabilmeli...
     Sessizliği, sese dönüştürebilmeli...
     
     * * *
     
     Ve sırt çantasını her daim hazır tutmalı insan...
     
     Yollarla barışmalı...
     
     Yalnızlığa alışmalı...
     
     Can Dündar
     #4249521 (anyon, 18.11.2008 23:34 ~ 23:35)