yalnizlik siiri 

1. bir attila ilhan şiiri. duvar adlı ilk şiir kitabında yer alır.
   #96992 (Mr.Ram, 02.03.2006 23:24)
2. Yalnız kaldınız sanırsınız,
   Biliyorum.
   Yalnız bırakılmışsınız,
   Biliyorum.
   Ötesi yok.
   
   Ötesi var:
   Yalnızlık
   Müziğin bile seni dinlemesidir.
   Yalnızlık
   insanin kendine mektup yazması
   Ve donup-donup onu okuması
   Yalnızlığın da ötesidir.
   
   özdemir asaf
   #498370 (piraye, 04.08.2006 22:14)
3. Gölgen gibidir yalnizlik
   Gecenin ıssızlığı, karanlığı gibi boş ve soğuk.
   Sarılırsın, ararsın, tutamazsın
   yoktur çaresi.
   Adı yalnizlik
   Yazılmıştır bir kere
   Yiğit olsan da büker bileği,
   Cesur olsan da sızlatır yüreği.
   içindedir sevgi, insanın tek dileği
   Ateşten gömlek misali
   SEVGi... SEVGi... SEVGi
   #498388 (spina, 04.08.2006 22:20)
4. yalnızlığı, belki sayfalar dolusu tanımdan daha iyi anlatabilecek orhan veli şiiri.
   #649983 (thedewil, 20.09.2006 02:40)
5. varsın bir bardak su verenim olmasın
   yeter ki basimda biri dursun,
   bana, "su yok" desin
   *
   #678780 (sivrisinek, 29.09.2006 22:52)
6. Yalnizlik Şiiri
   
   Bilmezler yalniz yaşamayanlar,
   Nasil korku verir sessizlik insana;
   Insan nasil konuşur kendisiyle;
   Nasil koşar aynalara,
   Bir cana hasret,
   Bilmezler.
   
   orhan veli kanık (1948)
   #974992 (cuthbert, 10.12.2006 01:51)
7. yalnızlığın atlası:
   I
   hayat, çarpar ya ağırlığını camlarına evlerin, ışıklara aldanmayın, evler de yalnızlıktır, evler de...
   siz çekersiniz gece büyür, gece çeker de bazen siz küçülürsünüz; geceler yalnızlıktır...
   
   yalnızlığın tablosunu çizer ufukta biri, atlasını yalnızlığın uzak sularda bir gemici; birileri sınırlar koyar, haritalar basar biri; oysa harita basan bütün matbaalar suçlu, bütün silgiler yalancıdır
   haritalar yalnızlıktır...
   
   kaç bin ışık yıl uzağız belki de en uygar gezegene...
   ay tutulur-
   sa ay orda bir yalnızlıktır
   yalnızlıktır emzirdiğimiz göz göre göre...
   II
   yerkürenin son jesti insanın dehşet yalnızlığı olacak. biz yine de çiçekleri sulamayı unutmayalım, ama yalnızlığımız çiçeklere de kalmayacak...
   
   bu gezegen her gün milyonlarca ton ağırlaşıyor; her gün aşksız, azıksız azalıyoruz... azalıyoruz, çoğalıyoruz: ikisini birlikte tartsak azlığımız çok gelecek.
   
   yerkürenin son jesti insanın dehşet yalnızlığı olacak! bunu bilmek için kutsal kitaplara gerek yok; işte hiç de kutsanmayan bir kitap bile bunu söylüyorsa, inanın, yalnızlığımız kitaplara da sığmayacak...
   
   III
   bir ölüdenizdir yalnızlık...
   bir çınarın upuzun gölgesidir çınar boylu yalnızlık;
   atlasına akbabalar, haramiler tüner de
   kendi olmakta diretir yine...
   IV
   her insanda birden doğan, ama can çekişip ölemeyen yalnızlık. herkes bir evrede anlar bunu; kimileri de menapozlarda, antropozlarda, bir gözaltında, uzun bir yolculukta ya da.
   
   dal değil, köktür yalnızlık; kurumuş olmalıdır ve bir daha yeşermez...
   
   V
   okyanuslar analarıdır denizlerin; gökyüzünün anası yok: gökyüzü yalnızlıktır. kurt dağında, kuzu sürüsünde, çoban kavalında yalnız.
   
   kalabalık, kabarık verirsin kavgalarını; bin yumruğun tek olup göğe doğrulduğu günlerde de, akşam, dönerken evine ekmeğin kadarsın...
   
   yazıyorsan duyarlığınla yalnızsın kendi derininde; duyarlığınla: suya yazılan sözlerle... en az yalnızlık çeken şairlerdir yine de; bölüşürler seslerini birlerle, ikilerle, beşlerle,
   ama beşlerle...
   
   VI
   o, sevgiyi kendi için istiyor; sevgisiyle yalnız. onu değil, ben sevgimi seviyorum, sevgimle yalnız...
   
   yalnızlığı deşiyorum: yapayalnız, yapayalnız! sonra bölüyor, bölüşüyor, topluyor, çarpıyor ve çıkarıp giysilerimizi birer birer sevişiyoruz; susup kalıyoruz belki, çekip gidiyoruz. geride kalanın adını yalnızlık koymaktan hep ürküyoruz...
   
   işte kadınlar da, erkekler de doymaz uzuvlarıyla birer yalnızlıktır... doğasının insana ihanetidir yalnızlık; özünde yaşamın da, ölümün de birer ihanet olduğunu kavradığımızda sorun yok...
   VII
   tek kişilik kalabalıktır aşk.
   aşk tek kişiliktir; ikinci kişiye bilet yoktur.
   kendinin yayasıdır aşkta ikinci kişi, kendinin mayası;
   herkes kendi sevgisini sever...
   
   aşk nedir incile göre? nedir tevrata, zebura, kurana göre?
   bu kitaplardaki aşklar, küfürler neyin rengine göre?
   
   insandır, insan aslolan: insana göre!
   
   bir bedeni o kıyısızlığa bırakma saati geldiğinde
   gitmek bir yalnızlıktır.
   
   bütün gitmeler yalnızlıktır.
   kalmaya göre...
   
   VIII
   sevginin ve cesaretin cesetleriyle günler ağır ve kirli, tortusunu bırakırken ömrümüze; günler, düşlerimize, özlemlerimize... uzaklığın şakağında kaç namlu kim bilir yakın olmasın diye?
   
   sonra biz, burada uçurumlara teslim gençliğimizle...
   IX
   en rezil parayla insan arasındaki yalnızlıktır; hiçbir inanç, hiçbir ideoloji, hiçbir aşk, hiçbir kitap bu yalnızlığın kurallarını bozamıyor.
   
   bu da bir yalnızlıktır...
   X
   yalnızlık bir yağmura benzer...
   
   yağmurdan önce biz, bütün çılgınlıkları bir bir bölüştük. bir bir türküleri, telaşlı koşuşları; silahları, tabuları, ayrılıkları; çoğaltıp yalnızlığımızı feodal tekkelerde, ellerimizin üzerinde bir el bile yokken bölüştük vuruşları.
   sonrası geceydi ve yalnızdık: çoğalttık susuşları...
   
   yağmura yakalandığımız gece-
   ye çarptık; geceye hiçbir şey olmadı,
   ama biz paramparçaydık!
   ve hayat gaspetti o vakur duruşları...
   
   XI
   hâlâ dağların üstünde, zambakların içinde işte şu hayat; destan ve yalnız hayat!
   
   yalnızlığa halay halay ellerim; kırılası, kırılası ellerim! benim ellerim, yuh ellerim, şair ellerim... kalemini silahıyla koruyan, kalemi de, silahı da yalnız ellerim;
   yalnızlık bir yağmura benzer
   yağmurlarda sırılsıklam ellerim...
   XII
   daha birileri bir yerlerde yaralardan söz ediyor; sonra binlerce ses o bir sesin üstüne, belki de yüzbinlerce... ama kime anlatılır ki yara, orada yara olarak yalnız.
   
   yarayı anlatan, anlatırken; yara ise yara olarak yalnız
   destan ve yalnızdır hayat kırılası ellerim
   herkes kendine göre bir yalnızlıktır...
   XIII
   iyi ki doğmadınız hiç doğmayanlar ya da doğması olasılık kalanlar. doğarken biz de spermdeki olasılık kadardık; o olasılıkla doğmak veya doğmamak üzere yalnızdık. şimdi de yaşamak ve ölmek hâlâ bir olasılıktır. her mengenede, kederde en çok da yaşamak bir olasılıktır.
   
   sevişmek ey, yaşamak bir olasılıktır!
   
   XIV
   yalnızlığı sevişirken eksiltiyor, eskitiyor
   ve eskiyoruz...
   
   seviştiğim gece emzirdiğim gecedir.
   özümü katarım ona;
   geceyi kanatırım, gece beni kanatır...
   geceyi kanatırız, gece bizi kanatır.
   
   geceler insanlığımız
   insanlığımız yalnızlıktır...
   XV
   giderek insanlaşıyor, uygarlaşıyor
   ve insansızlaşıyoruz...
   
   görgü tanıklarının ifadelerine göre
   dağınık yüzü günlerin ter ve keder içinde;
   zanlıları her sabah o resmi geçitlerde...
   
   işte hayatlarımız intiharların ve cesaretlerin sustuğu yerde; hayatlarımız diğer hayatların da cesetleriyle...
   
   hayatlarımızda kimselerin bilmediği yalnızlıklar; ama kimseler bilse de, bilmese de yalnızlık var ey bütün yalnızlıklar!
   
   XVI
   şimdi travestiler kalçalarında ve slikon göğüslerinde biriken yorgunlukla dantenin ilahi komedyasını konuşuyorler sperm kokan duvarlarla...
   o yırtık, yamalı ve yaralı sevgilerden, o kaypak sevgililerden, servetlerden geride hep namuslu bir orospum oldu benim de; tünediler yalnızlığıma hüzünlü bir yüzle o gecelerde...
   sonra günlerin de üzerinde bir hayat; sürgit yoğunlukların, yorgunlukların, öfkelerin üstünde...
   XVII
   şimdi güzel bir deniz karşımda; korkunç çırpıntılı, dehşetli mavi bir deniz tutmuş da bir ucundan b(akıyor) uzaklara...
   uzak, uzaklığında
   ben kendi yakınlığımda yalnızım
   ortalarda olsam da ortalı yalnızlıktır...
   
   XVIII
   böyle yakın uzaklıklarda hep yalnızlıklar ve
   yalnız değiliz derken de yalnız!
   işte cesetler ve cesaretler içinde aynadaki suretimi tuzla buz ediyorum; keder ırmakları akıyor ortasından...
   birden bir kırlangıç sürüsü kanat çırpıyor uzaklara; yollara ve yolculara bakıyorum da, şarkıların kırık dökük notaları saçılmış sokaklara. herkes kendine göre bir şarkıyı tutturmuş yangınlar ortasında!
   
   /yangınlar ortasında:
   notaları kurşunlanmış bir şarkıdır yalnızlık.../
   
   yilmaz odabasi
   #1078014 (ardahan, 30.12.2006 00:32 ~ 00:35)
8. öyle sevdim ki seni
   öylesine sensin ki
   kuşlar gibi cıvıldar
   bıraktığın acılar
   *
   #1078073 (ardahan, 30.12.2006 00:44)
9. bir attila ilhan şiiridir.. felaket güzeldir
   
   
   ............................................................................
   YALNIZLIK ŞiiRi
   
   ............................................................................
   
   Karanlığın
   
   insanı delirten
   
   bir ihtişamı vardır..
   
   Yıldızdırlar
   
   aydınlık fikirler gibi..
   
   Havada salkım salkım,
   
   bu gece
   
   dağ başları kadar
   
   yalnızım..
   
   Çiçekler damlıyor
   
   gecenin parmaklıklarından..
   
   Dudaklarıma
   
   eski bir mektup türküsü
   
   Karanlıkta
   
   sana doğru
   
   uzanmış ellerim..
   
   Gözlerim gözlerini
   
   arıyor durmadan
   
   nerdesin?
   
   
   
   ATtiLA iLHAN
   #2165084 (genel izleyici, 20.08.2007 13:11 ~ 13:15)
10. Önce çaresizlik çaldı kapıları
    Sonra yoksulluk
    Bütün aşina çehreler silindi aynalardan
    Bir anda boşaldı dünya
    Yapayalnız kaldık
    
    Tez tükendi umut ekmeği
    Bitiverdi suların hayali
    Çevirdik derin bir karanlığa gözlerimizi
    Sen ey büyük yalnızlık
    Bir sen terketmedin bizi
    
    Ü.YAŞAR OĞUZCAN
    #4023363 (edie, 29.09.2008 12:12)